mnav_press_notices.gif

Είμαι γκρινιάρης, το ξέρω. Μου αρέσει να γκρινιάζω για τα πάντα, αρκεί να μην πρήζω τους άλλους (πιστός στο αξίωμα «μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν οι άλλοι»). Γκρινιάζω, μόνο και μόνο για να έχω την τυπική ικανοποίηση ότι φταίει κάποιος άλλος για ό,τι πάει στραβά και όχι εγώ. Από αυτήν την άποψη, είμαι ένας τυπικός Έλληνας (αλλά δεν είμαι ο Έλληνας που έχεις συνηθίσει…πού το θυμήθηκα αυτό;;;).
Συνήθως γκρινιάζω για τη δουλειά μου. Αναρωτιέμαι τουλάχιστον 15 φορές τη μέρα για ποιο λόγο διάλεξα αυτό το επάγγελμα και σπάνια καταλήγω σε κάποιο λογικό συμπέρασμα (βασικά, ποτέ δεν καταλήγω σε λογικό συμπέρασμα, όποιο κι αν είναι το θέμα…αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).
Αλλά σήμερα ήταν αλλιώς. Θυμήθηκα γιατί διάλεξα τη δημοσιογραφία, σε πείσμα αυτών που ήθελαν να με δουν κάτι άλλο. Θυμήθηκα πως υπάρχουν στιγμές που σε ανταμοίβουν για κάθε μέρα απλήρωτης και δύσκολης δουλειάς. Θυμήθηκα πως αξίζει να θυσιαστείς για να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα, όποιο κι αν είναι αυτό.
Η αποστολή μου ήταν απλή: Θα πας στη Βουλιαγμένη, εκεί που θα είναι μαζεμένοι οι δημοσιογράφοι, και θα πάρεις δηλώσεις από αυτούς που θα περάσουν από εκεί. Μόνο που αυτοί δεν ήταν τίποτα τυχαίοι. Ήταν ο Γιαννακόπουλος, ο Σαμαράς, ο Γκέκας, ο Σαλπιγγίδης, ο Κυργιάκος, ο Κατσουράνης και η παρέα τους. Η Εθνική Ελλάδος σε απαρτία. Ευτυχώς που είμαι χοντρόπετσος, αλλιώς η καρδιά μου θα είχε πεταχτεί έξω από το στήθος μου και τώρα θα λιαζόταν στην πλαζ της Βουλιαγμένης.
Το όνειρο ενός κοινού θνητού είναι να συναντήσει τον Θεό. Το όνειρο μιας ερωτοχτυπημένης 15χρονης είναι να συναντήσει τον Γεωργούλη. Το όνειρο ενός κολλημένου κομπιουτερά είναι να συναντήσει τον Μπιλ Γκέιτς. Ε, το δικό μου όνειρο είναι αυτό: Να συναντώ ανθρώπους που πίστευα πως μόνο στην τηλεόραση θα τους έβλεπα.
Αρκετοί από αυτούς αρνήθηκαν ευγενικά να κάνουν δηλώσεις. Κανα-δυο δεν τόλμησαν καν να περάσουν από δίπλα μας και βρήκαν άλλους τρόπους να μπουν στο ξενοδοχείο. Αλλά μερικοί μίλησαν και καταγράψαμε τις δηλώσεις τους με θρησκευτική ευλάβεια. Οι υπόλοιποι από επαγγελματική συνήθεια, εγώ από αγνό και αμόλυντο ενθουσιασμό.
Μετά, είδα όλο αυτό το ακατέργαστο υλικό να μετατρέπεται σε είδηση, να παίρνει την τελική του μορφή, ώστε να σημαίνει κάποια πράγματα και για άλλους ανθρώπους, εκτός από μένα. Διάβασα την είδηση και σκέφτηκα: «Επιτέλους, κάτι ΔΙΚΟ ΜΟΥ«.
Να λοιπόν γιατί διάλεξα αυτήν την πουτάνα τη δουλειά, που όσο με πληγώνει, τόσο με πορώνει: Γιατί ήταν το όνειρό μου. Και κάθε μέρα βλέπω κι ένα, μικρό ή μεγαλύτερο, κομμάτι του ονείρου μου να βγαίνει αληθινό. Κι ας ξέρω πως ο δρόμος μου θα έχει πολλές ανηφόρες και ακόμα περισσότερες κατηφόρες, κι ας ξέρω ότι τα αγκάθια θα είναι περισσότερα από τα ροδοπέταλα, κι ας ξέρω πως μπορεί να καταλήγει σε αδιέξοδο ή σε γκρεμό. Ζω για το όνειρό μου και μόνο γι’αυτό.
Απ’ό,τι φαίνεται, ο Διαγαλαξιακός Φαρσέρ εγκρίνει την ξεροκεφαλιά μου: Στον γυρισμό, έβαλε το mp3 (γιατί αν δεν το έκανε αυτός, τότε ποιος;) να παίξει ένα τραγούδι αφιερωμένο με αγάπη σε μένα. Και εγώ, από τη μεριά μου, το αφιερώνω σε αυτούς που θα ήθελαν να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι:

Ποτέ δεν ντράπηκα για ‘κείνο πού ΄θελα να γίνω
Ξέρω να κρίνω κι αυτό που είμαι, αυτό θα μείνω
Πάντοτε μέσα μου είχα ένα δίλημμα που μ’έκαιγε
Μα πάντα ακολουθούσα τη φωνή αυτή που έλεγε
«Ποτέ μη λυπάσαι γι’αυτό που διάλεξες να’σαι
Δε χρωστάς σε κανένα, γι’αυτό κανένα μη φοβάσαι»…

Advertisements