sin.jpg

Αναρωτιόμουν σήμερα ποια είναι τα ενδιαφέροντα πράγματα στον κόσμο, τι τα κάνει ενδιαφέροντα και ποια είναι τα κοινά τους σημεία. Γιατί είναι πιο ενδιαφέρον το δελτίο ειδήσεων του Star από μία κουλτουριάρικη εκπομπή της ΕΤ3; Γιατί είναι πιο ενδιαφέρον το blog ενός ανορθόδοξου τύπου που γράφει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι από αυτό ενός απόλυτα λογικού ανθρώπου με σταθερές απόψεις; Γιατί η Lifo και η Athens Voice είναι πιο ενδιαφέρουσες από «Τα Νέα» και την «Καθημερινή»;
Νομίζω ότι κατέληξα σε ένα συμπέρασμα (παραδόξως, μου πήρε λιγότερο από 1 μήνα, που είναι ο συνήθης χρόνος που χρειάζομαι για να αποφασίσω οτιδήποτε, από το αν υπάρχει Θεός ή όχι, μέχρι το τι θα βάλω στην κρέπα μου): Τα αντιφατικά πράγματα και πρόσωπα είναι και ενδιαφέροντα. Και νομίζω πως ισχύει και το αντίστροφο.
Προσωπικά, βαριέμαι τους ανθρώπους που δεν είναι αντιφατικοί. Ίσως στην περίπτωσή μου απλά να ισχύει το «όμοιος ομοίω αεί πελάζει», αλλά νομίζω πως έτσι είναι γενικά. Όταν ξέρεις τι περιμένεις από τον άλλο, τον βαριέσαι. Ξέρεις τι απάντηση θα σου δώσει σε μία ερώτηση πριν ακόμα του την κάνεις. Αντίθετα, ένας αντιφατικός άνθρωπος είναι εντελώς απρόβλεπτος. Μπορεί να του κάνεις την ίδια ερώτηση 20 φορές και να πάρεις 20 διαφορετικές απαντήσεις.
Όλοι οι φίλοι μου είναι αντιφατικά όντα, και τους λατρεύω γι’αυτό. Ξέρω πως μπορεί να κανονίσουμε κάτι τώρα και σε 10 λεπτά να μην ισχύει. Ξέρω πως μπορεί να παλεύουμε για 2 ώρες να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα για το αν είναι σωστό ή όχι να στεκόμαστε αριστερά στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό και να μην καταλήξουμε σε κανένα συμπέρασμα. Αλλά ξέρω και ότι δεν θα τους βαρεθώ ποτέ, και αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάποιον που ο ενθουσιασμός του με οτιδήποτε επιβιώνει λιγότερο και από σοκολάτα στο ψυγείο του Αρναούτογλου (προς όλους τους φίλους μου: Σας ευχαριστώ που με ανέχεστε. Δεν ξέρω πώς στο διάολο τα καταφέρνετε, αλλά ευχαριστώ!).
Με αυτήν τη θεωρία, λοιπόν, την οποία σας προκαλώ να καταρρίψετε (και ξέρω ότι θα τα καταφέρετε, άλλωστε καμία από τις θεωρίες μου δεν βγαίνει αληθινή…σας έχω πει για τότε που πίστευα ότι μπορώ να φταρνιστώ με ανοιχτά μάτια;), η Lifo και η Athens Voice είναι πιο ενδιαφέρουσες από τις κλασικές εφημερίδες γιατί δεν ξέρεις τι να περιμένεις από αυτές, ενώ αντίθετα είναι δύσκολο να βρεις κάτι αντιφατικό στα «Νέα» (η κυβέρνηση είναι κακιά, σήκω Ανδρέα για να δεις κλπ). Επίσης, στο blog ενός αντιφατικού ανθρώπου ανυπομονείς να διαβάσεις την επόμενη σελίδα, που μπορεί να περιέχει ένα δακρύβρεχτο λογύδριο για εκείνη τη φορά που έπαθε σταφυλόκοκκο και τον τρέχανε στα νοσοκομεία ή έναν ξεκαρδιστικό μονόλογο για την ταλαιπωρία του σε μία δημόσια υπηρεσία. Όσο για το δελτίο του Star…χμμ…αυτό ή δεν είναι ενδιαφέρον ή καταρρίπτει τη θεωρία μου…Και για προφανείς λόγους θα προτιμήσω την πρώτη εκδοχή. Στο κάτω-κάτω, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να είναι να βλέπεις κάθε μέρα την Τζούλια, την Έφη και τον Ιάσονα;
Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δεν μπορώ να βρω κάτι που να είναι ενδιαφέρον, αλλά όχι και αντιφατικό…

Advertisements