jesus547.jpg

Έχω ήδη καταστήσει σαφείς τις απόψεις μου για τον Θεό (lol…ΟΚ, το κόβω), αλλά συνεχώς μου δίνονται όλο και περισσότερα ερεθίσματα να απεχθάνομαι, όχι τον ίδιο (αυτός τη δουλειά του την έκανε, πάει), αλλά τους λειτουργούς του, τους «μεσίτες του Θεού», όπως λένε και οι Stavento.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα τους παπάδες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνη τη φορά που είχαμε πάει στην εκκλησία με το σχολείο και ακούγαμε επί 1 ώρα τις ασυνάρτητες ψαλμωδίες του παπά, περιμένοντας πώς και πώς να φάμε το ψωμί στο τέλος (ο κάφρος φαίνεται από μικρός!!!). Κι όταν έφτασε η σειρά μου, άπλωσα το χέρι, εστιάζοντας στο λαχταριστό ψωμάκι. Ξαφνικά, τη φαινομενικά αναπότρεπτη πορεία μου προς το ψωμάκι εμπόδισε ένα γέρικο χέρι. Κοιτάζοντας προς τα πάνω (ήμουν και μικρός τότε), είδα τον παπά να μου χαμογελάει περίεργα (μπρρρρ…μη σας τύχει!) και να μου λέει: «Δε θα φιλήσεις το χέρι του παππούλη;».
Μεταξύ μας, θα προτιμούσα να φιλήσω τον Κουασιμόδο παρά τη χερούκλα του, αλλά τελικά το έκανα (ξέρετε, μόνο ένα φιλάκι, όχι παραπάνω δεσμεύσεις!). Και ήταν η τελευταία φορά που έφαγα πρόσφορο (έτσι δεν το λένε;), αφού αυτή η επίδειξη εξουσίας μόνο αηδία μου προκάλεσε (το ίδιο και το σταφιδιασμένο χέρι του. Μπλιαχ!).
Και να πεις ότι είναι χρήσιμοι σε κάτι; Μπα! Δε λέω, κάποτε βοήθησαν στην Επανάσταση (κι αυτό ακόμα αμφισβητείται πια…φαντάσου!), αλλά εδώ και περίπου 200 χρόνια η προσφορά τους στην κοινωνία μας είναι αντίστοιχη της προσφοράς των πιράνχας στην κοινωνία των λιθρινιών. Αν και νομίζω ότι τα λιθρίνια έχουν μερικές ελπίδες παραπάνω να γλιτώσουν…
Το μόνο πράγμα για το οποίο θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τις θρησκείες (όχι μόνο τον Χριστιανισμό, δεν θέλω να είμαι άδικος) είναι ότι χάρη σε αυτές καταπολεμείται το πρόβλημα του υπερπληθυσμού στη Γη. Γιατί με τόσους θρησκευτικούς πολέμους που έχουν γίνει ή που γίνονται, δε θα έχουν πεθάνει μερικά δισεκατομμύρια γκαντέμηδες; Μεσ’ στο νερό.
Άσε που η Εκκλησία για μένα είναι συνώνυμη και με μία άλλη έννοια που σιχαίνομαι: Τον εθνικισμό. «Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» δεν έλεγε το δόγμα της Χούντας; Η οικογένεια μάλλον μπήκε από το παράθυρο, γιατί τα άλλα δύο σε συνδυασμό είναι αρκετά για να μετατρέψουν το μυαλό σε μια άμορφη μάζα από κουρκούτι και άχυρο.
Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με αυτό το θέμα, αλλά επειδή δεν γράφω βιβλίο, αλλά ένα ταπεινό post σε ένα εξίσου ταπεινό blog, πρέπει κάπου να καταλήξω σύντομα. Και το συμπέρασμά μου είναι το εξής: Η θρησκεία είναι τόσο χρήσιμη για μένα, όσο και αυτά τα εκνευριστικά σπυράκια στην πλάτη μου. Αλλά τα σπυράκια κάποια στιγμή θα φύγουν, έτσι δεν είναι;

Advertisements