oscars.jpg

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πόσο κοστίζει η Nova κάθε μήνα. Ξέρω, όμως, πως τα αξίζει και με το παραπάνω! Γιατί αν δεν ήταν αυτή, τα βράδια μου θα ήταν πιο βαρετά (το πιάσατε το λεπτό υπονοούμενο, υποθέτω…) και θα ήμουν καταδικασμένος να εξαρτώμαι από το κάθε άσχετο ανθυποκαναλάκι για τη διασκέδασή μου. Αλλά πάνω απ’όλα, τα αξίζει για τη βραδιά των Όσκαρ.
Για έναν φανατικό ταινιοφάγο σαν εμένα (δε λέω σινεφίλ, γιατί το θεωρώ προσβολή), η βραδιά των Όσκαρ είναι ο Κήπος της Εδέμ, χωρίς τα φίδια. Βέβαια, για κάποιον που σιχαίνεται τη ματαιοδοξία και την επιδειξιομανία, η βραδιά των Όσκαρ είναι ο Κήπος της Εδέμ, που τον έχουν κάνει μπουρδέλο οι μαθητές των σχολείων από τα Σόδομα και τα Γόμορρα που πηγαίνουν εκεί για πενθήμερη. Αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι αυτό.
Επειδή η τρέλα δεν πάει στα βουνά (το ξέρω από πρώτο χέρι, γιατί έχει μαζευτεί όλη πάνω μου και γύρω μου), στρώθηκα μπροστά στη Nova από τη 1:00 που άρχισαν να πατάνε οι καλεσμένοι πάνω στο κατακόκκινο χαλί, μέχρι τις 7:20, που ολοκληρώθηκε η σεμνή τελετή και σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου:

– Ήθελα να κερδίσει ο Γουίλ Σμιθ το Όσκαρ αντρικού ρόλου. Όχι πως ο Γουίτακερ δεν ήταν καλός – αντίθετα, ήταν συγκλονιστικός. Μόνο που όταν ο Γουίλ Σμιθ μιλάει σε μικρόφωνο, τρέμει όλο το κτίριο από τα γέλια και περίμενα να ακούσω τις θανατηφόρες ατάκες του. Και αντ’αυτού, είδα έναν μπούλη να ανεβαίνει πάνω στο βήμα, να βάζει τα κλάματα και να μην μπορεί να πει λέξη από τη συγκίνηση. Πού πα’ ρε Καραγουίτακερ χωρίς ατάκες;

– Οι περισσότεροι από τους νικητές έβγαλαν χαρτάκια από τα σακάκια/φορέματά τους και άρχισαν να απαριθμούν όλους όσους ευχαριστούν. Πού πήγε το κλασικό αυθόρμητο «Ευχαριστώ τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, το καναρίνι μου, το ιδιωτικό μου τζετ και όλους όσους ξέχασα»; Τέτοιο άγχος πια;

– Μου άρεσε η ατάκα του Μάρτιν Σκορσέζε μόλις πήρε στα χέρια του το πρώτο του Όσκαρ, μετά από αναρίθμητες αποτυχημένες προσπάθειες (ατάκα που στοιχηματίζω ότι είχε προβάρει τουλάχιστον 200 φορές στον καθρέφτη του μπάνιου του): «Μπορείτε να ξανακοιτάξετε τον φάκελο; Είναι σίγουρο ότι είμαι εγώ;».

– Τζακ Μπλακ και Γουίλ Φερέλ έκαναν ένα χιουμοριστικό σκετσάκι, ένα τραγούδι με αστείους στίχους, που σχολίαζε την αδιαφορία της Ακαδημίας για τις κωμωδίες. Αυτό το σκετσάκι μου θύμισε για άλλη μια φορά πόσο απίστευτος είναι ο Τζακ Μπλακ και πόσο εκνευριστικός είναι ο Φερέλ…

– Στην τελετή παραβρέθηκε και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Αλ Γκορ, που είχε σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού φέτος το Χόλιγουντ αποφάσισε να κάνει τα Όσκαρ…οικολογικά και ο Γκορ είναι πρωτεργάτης στην καμπάνια για τον περιορισμό του φαινομένου του θερμοκηπίου.

– Η παρουσιάστρια της βραδιάς, Έλεν ντε Τζένερες, ήταν απολαυστική, αν και δεν είχε και πολλές ευκαιρίες να ξεδιπλώσει το κωμικό της ταλέντο, γιατί δεν εμφανίστηκε και πολύ. Η κορυφαία ατάκα της βραδιάς; Σχολιάζοντας το γεγονός ότι η Τζένιφερ Χάντσον, που πήρε το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου, δεν είχε κερδίσει την ψήφο του κοινού στο American Idol, είπε: «Να, εδώ η Τζένιφερ Χάντσον, που πήρε λιγότερες ψήφους στο American Idol, κι όμως σήμερα βρίσκεται στην απονομή των Όσκαρ. Βέβαια, στις εκλογές του 2000 και ο Αλ Γκορ είχε πάρει περισσότερες ψήφους, αλλά…» (ακολουθεί γέλιο διαρκείας).

– Είχα χαρεί που μια σπονδυλωτή και έξυπνη ταινία με κοινωνικό μήνυμα είχε κερδίσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας πέρσι (Crash) και ήλπιζα ότι και φέτος θα γινόταν το ίδιο και θα κέρδιζε η Βαβέλ. Αλλά τελικά προτίμησαν τον Πληροφοριοδότη. Αναμενόμενο, μεν, αλλά και πάλι απογοητεύτηκα, δε.

– Συγκινητική η στιγμή που ο Ένιο Μορικόνε παρέλαβε από τον Κλιντ Ίστγουντ το ειδικό βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο (έχει γράψει τη μουσική σε πάνω από 300 ταινίες!). Ο Μορικόνε δεν ήξερε αγγλικά και ο Ίστγουντ έπαιξε το ρόλο του μεταφραστή από τα ιταλικά. Όλο το Kodak Theatre τον καταχειροκρότησε.

– Τη βραδιά την παρακολούθησα στο Filmnet 2, που έδειχνε την απονομή αμετάφραστη, χωρίς τα ενοχλητικά σχόλια των Ανδρεαδάκη-Μήτση. Τα λεφτά που πλήρωσε ο πατέρας μου σε ιδιαίτερα για να πάρω το Proficiency επιτέλους έπιασαν τόπο.

– Ο Άλαν Άρκιν ήταν ίσως η μεγαλύτερη φετινή έκπληξη των Όσκαρ. Αλήθεια, τόσο καλό είναι αυτό το Little Miss Sunshine; Πρέπει να το δω σε DVD…

– Μου άρεσε πολύ το αφιέρωμα στα 50 χρόνια του βραβείου ξενόγλωσσης ταινίας, στα πλαίσια του οποίου παρουσιάστηκε ένα βίντεο που είχε λίγες σκηνές από όλες τις ταινίες που είχαν βραβευθεί μέχρι χθες. Φυσικά, το φετινό βραβείο πήγε στο «Οι Ζωές των Άλλων». Ακόμα δεν έχω βρει κανέναν να πει κάτι κακό, οτιδήποτε, γι’αυτήν την ταινία.

– Η Σελίν Ντιόν γιατί τραγουδάει ακόμα;

– Ακριβώς πριν την απονομή του βραβείου καλύτερου τραγουδιού, ακούσαμε και τα 3 τραγούδια που ήταν υποψήφια από την ταινία Dreamgirls. Τελικά κέρδισε η Melissa Εtheridge, για ένα περιβαλλοντικό τραγούδι (Ι Need to Wake Up) για το ντοκιμαντέρ An Inconvenient Truth. Το ευχαριστήθηκα.

– Ο Λαβύρινθος του Πάνα τα πήγε πολύ καλά με 3 Όσκαρ. Δεν εκπλήσσομαι καθόλου.

– Όπως προανέφερα, παρακολούθησα και την προσέλευση τωv stars στο περίφημο κόκκινο χαλί. Βασικά, από εκεί δε μου έμεινε τίποτα. Όλες οι γυναίκες με μακριές, χρυσές και ασημένιες τουαλέτες και όλοι οι άνδρες με πανομοιότυπα σκούρα κοστούμια. Vanity is the word.

– Ο Τζακ Νίκολσον σε όλη τη διάρκεια της τελετής, ακόμα και όταν παρέδωσε το βραβείο καλύτερης ταινίας για τον Πληροφοριοδότη, φόραγε μαύρα γυαλιά. Δεν κατάλαβα το statement. Επίσης, έχει ξυρίσει το κεφάλι του. Ούτε αυτό το κατάλαβα.

– Νομίζω πως ήταν δίκαια η νίκη του Happy Feet στην κατηγορία των καρτούν. Τo Cars δεν ήταν αντάξιο της φήμης του.

– Ένα παράξενο πράγμα, αλλά για πρώτη φορά συμπάθησα τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ποιος, εγώ, που γέλαγα στο τέλος του Τιτανικού. Μου αρέσει που «τσαλακώνεται» για τους ρόλους του.

– Δεν ξέρω αν ήταν όλοι συνεννοημένοι ή αποτελεί παράδοση του Hollywood, αλλά όλοι (μα όλοι) οι υποψήφιοι είπαν το ίδιο πράγμα: «Δε με νοιάζει αν κερδίσω, μου αρκεί που είμαι εδώ». Το άκουσα γύρω στις 20 φορές. Δεν το πίστεψα ούτε μία.

– And the Oscar goes to…Αυτή η σιωπή που ακολουθεί μοιάζει να κρατάει τουλάχιστον ένα τέταρτο.

Και του χρόνου!

Advertisements