Πάνω που νιώθω τη μελαγχολία να πλησιάζει, αποφασισμένη να με βγάλει οριστικά από την παρατεταμένη κατάσταση νιρβάνας στην οποία βρίσκομαι τον τελευταίο καιρό, συμβαίνει κάτι που μου θυμίζει ότι χρειάζεται να γυμνάσω περισσότερους μύες για να κατσουφιάσω, παρά για να χαμογελάσω και εγώ είμαι αντίθετος σε κάθε είδους γυμναστική, τηρώντας κατά γράμμα τη συμβουλή του Γκάρφιλντ: «Δείξε μου έναν που κάνει γυμναστική, να σου δείξω έναν μαζοχιστή».
Οπως έμαθα σήμερα, λοιπόν, ένας φίλος μου δέχτηκε πρόσφατα SMS από κάποιον παλιό γνωστό, που με τον τρόπο του έχει καταφέρει να τον αντιπαθούν όλοι, με το οποίο του πρότεινε να βγουν για καφέ. Ο φίλος μου δεν ήθελε να του πει ένα απλό «όχι, ίσως κάποια άλλη φορά», αλλά ένα ηχηρό «ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ!». Γι’αυτό και έκανε το εξής: Του απάντησε ότι δεν μπορεί, γιατί έχει ήδη κανονίσει να πάει για…ράφτινγκ στη Λίμνη Πλαστήρα!
Νομίζω ότι οποιοσδήποτε θα μπορούσε να πιάσει το λεπτό υπονοούμενο (το οποίο χοντραίνει αρκετά αν αναλογιστεί κανείς ότι ο συγκεκριμένος δεν είναι ακριβώς ο τύπος που θα πήγαινε, όχι στη Λίμνη Πλαστήρα για ράφτινγκ, αλλά ούτε στη λίμνη του Ζαππείου για να ταϊσει τις πάπιες…ΟΚ, υπερβάλλω πάλι), αλλά αυτός δεν το έπιασε! Μάλιστα, του ευχήθηκε να περάσει καλά και να κανονίσουν κάποια άλλη φορά. Τζίφος, δηλαδή.
Αλλά η δικαιολογία «ράφτινγκ στη Λίμνη Πλαστήρα» μου θύμισε πολύ τους «Τούρκους χάκερ»…Τι άλλο θα μπορούσε, λοιπόν, να πει κανείς για να αποφύγει τη συνάντηση με κάποιον ενοχλητικό πρώην φίλο;

– Δεν μπορώ, πρέπει να πάω στο Ντουμπάι να επιβλέψω τις πετρελαιοπηγές της θείας μου της Πελαγίας…
– Δε γίνεται, έχω ήδη κανονίσει με τους Αισθητικούς Χωρίς Σύνορα να μοιράσουμε πούδρες και κραγιόν στις φτωχές γυναίκες της Αιθιοπίας…
– Αχ, δε γίνεται, είναι η συναυλία της Madonna στο Κάτω Αλεποχώρι αύριο και της έχω υποσχεθεί να πάω…
– Αποκλείεται, είμαι επίσημος προσκεκλημένος στο 18ο Φεστιβάλ Μπουγάτσας στη Θεσσαλονίκη…
– Άστο καλύτερα, πρέπει να πάω το αυτοκίνητο για service…στην αντιπροσωπεία της Toyota στην Ιαπωνία…
– Με τίποτα, στο Supersport έχει το μεγάλο ντέρμπι Μπρομαποϊκάρνα-Γκέφλε για την τρίτη κατηγορία χόκεϊ επί πάγου της Σουηδίας…
– Λυπάμαι, αλλά σαν αύριο πριν από 240.000.000 χρόνια εξαφανίστηκαν από προσώπου γης οι πτεροδάκτυλοι και θα έχουμε πένθος στην οικογένεια…
– Αδύνατον, θα είμαι στη Ζάκυνθο και θα παρακολουθώ τις Καρέτα-Καρέτα να σκουντουφλάνε στην παραλία του Λαγανά…
– Θα το ήθελα, αλλά θα είμαι στην Αγγλία…αποφάσισα να διασχίσω το κανάλι της Μάγχης κολυμπώντας…
– Χλωμό το κόβω, έχω να βοηθήσω κάτι γνωστούς να κλαδέψουν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας…
– Μπα, αποφάσισα να κάνω έναν ύπνο ομορφιάς…από σήμερα μέχρι τον Σεπτέμβριο…
– Οχι, θα πάω στην απονομή των βραβείων Αρχιτεμπέλης 2006, είμαι υποψήφιος στην κατηγορία του Α` Ανδρικού Τεμπέλη…έχω ετοιμάσει και λόγο!
– Δύσκολα θα καταφέρω να ξεμπερδέψω νωρίς από τον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό χαμπουργκεροφαγίας που συμμετέχω…και δεν μπορώ να μην πάω, είμαι η ελπίδα της χώρας για διάκριση!
– Εχω να πάω σε ένα γάμο…για την ακρίβεια, είμαι κουμπάρος στο γάμο της Πάρις Χίλτον…
– Τώρα άργησες…Το πήρα απόφαση να αυτομολήσω στο Θιβέτ για να γνωρίσω τον Δαλάι Λάμα…

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν γελάσατε, αλλά εγώ απόλαυσα την διαδικασία της συγγραφής αυτού του post!
Υ.Γ.2: Το ξέρω πως είμαι εκνευριστικά χαζοχαρούμενος εσχάτως, αλλά θα μου περάσει, πού θα πάει…
Υ.Γ.3: Κάθε μέρα συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πως δυσκολεύομαι να χωρέσω τα πάντα σε ένα post και χρειάζομαι πιο πολύ χώρο…
Υ.Γ.4: Επίσης, συνειδητοποιώ πως απολαμβάνω πολύ περισσότερο να διαβάζω blogs παρά να βλέπω τηλεόραση…
Υ.Γ.5: Μου αρέσουν τα υστερόγραφα!!!
Υ.Γ.6: Αν μου έβγαιναν όλα αυτά πριν αρχίσω να γράφω, δεν θα κατέληγα να βάζω ανέκδοτα για posts!
Υ.Γ.7: Ούτε να γράφω απανωτά υστερόγραφα…
Υ.Γ.8: Αλήθεια, σας ανέφερα πόσο μου αρέσουν τα υστερόγραφα;
Υ.Γ.9: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω, Κύριε Φαρσέρ.
Υ.Γ.10: Εκτός από αυτό.

Advertisements