dog.gif

Τον τελευταίο καιρό αναγκάζομαι να πηγαίνω με το αυτοκίνητο στη δουλειά, γιατί αλλιώς τα, ούτως ή άλλως ελάχιστα, λεφτά μου θα καταλήξουν στα αδηφάγα σαγόνια των καρχαριών της κίτρινης φυλής (προς όσους ταξιτζήδες διαβάζουν: Ναι, σας αντιπαθώ. Μη ρωτήσετε γιατί, απλά σας αντιπαθώ).
Στο δρόμο, λοιπόν, που παίρνω κάθε μέρα με πιάνει σχεδόν πάντα ένα εκνευριστικό φανάρι (από αυτά που αρνούνται να φορέσουν τα πράσινα πιο πεισματικά κι από φανατικό γαύρο), στο οποίο συχνάζει μία γιαγιά που ζητάει ελεημοσύνη.
Για να σας δώσω να καταλάβετε την εικόνα, πρόκειται για μια παχουλούλα γιαγιά, χωρίς κάποιο εμφανές πρόβλημα υγείας, με εξαίρεση το ότι περπατάει με μπαστούνι, που φοράει περίπου τα ίδια ρούχα κάθε μέρα και παπούτσια All Star μαύρα (αυτό δεν έχει σχέση, απλά το έχω παρατηρήσει).
Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν τη συμπαθούσα ιδιαίτερα. Όσες φορές της είχα δώσει λεφτά (συνήθως 50λεπτα, άμα είχα κέφια και 1 ευρώ) την έβλεπα να τα κοιτάζει διερευνητικά, σαν να λέει «αυτό είναι όλο;». Επίσης, πρέπει να τονίσω ότι ποτέ δεν είπε «ευχαριστώ». Όχι πως με ενδιέφερε να το ακούσω, αλλά είχα την εντύπωση πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Ακόμα, να προσθέσω πως άπλωνε το χέρι της στα αυτοκίνητα ακόμα και όταν αυτά βρίσκονταν εν κινήσει, πράγμα που δεν έχω ξαναδεί να κάνει ούτε ο πιο απελπισμένος ζήτουλας. Κι όμως, συνέχισα να της δίνω, μόνο και μόνο επειδή αυτήν έβρισκα στο δρόμο μου και κανέναν άλλο.
Αλλά μάλλον σήμερα ήταν η τελευταία φορά. Ακόμα και η ηλιθιότητα (η δική μου) έχει κάποια όρια και αυτή τα ξεπέρασε: Όταν την είδα να πλησιάζει επικίνδυνα στο τζάμι μου, έψαξα στη θηκούλα μου να δω τι θα της έδινα. Έχοντας όλη την καλή διάθεση, έβγαλα 1 ευρώ και της το έδωσα, χωρίς να προνοήσω να κλείσω τη θήκη. Αυτή το κοίταξε, με το γνωστό της δολοφονικό βλέμμα, μετά κοίταξε τη θήκη και μου την έδειξε. «Κι αυτά λεφτά δεν είναι;», μου είπε με στόμφο.
Φυσικά, έμεινα κάγκελο. Είχα μόλις κάνει μια αρκετά γενναιόδωρη προσφορά (για τα δικά μου στάνταρ, τουλάχιστον – αλλά τι να δώσω παραπάνω;), κι όμως δεν της ήταν αρκετά! Ήμουν συνηθισμένος σε ταπεινούς επαίτες, που δεν θεωρούν υποχρέωσή μου την ελεημοσύνη και με ευχαριστούν κιόλας. Αλλά άπληστο επαίτη δεν είχα ξαναδεί!
Τέλος πάντων, όταν συνήλθα της απάντησα ότι έπρεπε να κρατήσω και για μένα κάτι (όχι, δεν την μπινελίκωσα, το ξέρω ότι σας απογοητεύω) και ανέβασα το παράθυρο. Δεν ξέρω αν θα την ξαναβοηθήσω. Όχι από εκδίκηση, αλλά επειδή είναι ακριβώς το είδος ανθρώπου που λατρεύω να μισώ:: Αχάριστος και άπληστος. Αξίζει να βοηθήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο, ακόμα κι όταν έχει την ανάγκη σου;
Εξαρτάται από το πόσο βλάκας είσαι…Αν είσαι σαν το σκύλο, που τον κλωτσάνε και ξαναγυρίζει για να κάνει χαρούλες, αξίζει. Αλλά ακόμα και ο σκύλος μέσα μου, που δυστυχώς ή ευτυχώς ράβει και δένει εκεί πέρα, μου φαίνεται ότι θα γαβγίζει αγριεμένα κάθε φορά που θα τη βλέπει…

Advertisements