babel.jpg

Έχω ακούσει πως ο έρωτας εξ αποστάσεως είναι δύσκολο πράγμα. Δε μου έχει τύχει,αλλά μου φαίνεται απόλυτα λογικό η απόσταση να δημιουργεί προβλήματα σε μία σχέση.
Ναι, αλλά τι γίνεται όταν είσαι δίπλα στον άλλο, του μιλάς και σου μιλάει, αλλά δεν καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλο; Όταν υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα επικοινωνίας, που είναι χειρότερο κι από την πιο μεγάλη χιλιομετρικά απόσταση;
Όταν εσύ λες Α και αυτή καταλαβαίνει Β, όταν εσύ λες ψέματα Β, ενώ νιώθεις Α, και αυτή δεν το καταλαβαίνει, όταν η κοσμοθεωρία του ενός εξουδετερώνει την κοσμοθεωρία του άλλου, τι γίνεται τότε;
Βαβέλ, αυτό γίνεται. Όπως στην ταινία, που είχα την τύχη να δω σήμερα: Ένας Αμερικανός που προσπαθεί να συνεννοηθεί με έναν Μαροκινό χωρικό, ένας αστυνομικός που προσπαθεί να συννενοηθεί με μία κωφάλαλη Γιαπωνέζα, μία Μεξικάνα γκουβερνάντα που μιλάει στα παιδιά ισπανικά και αυτά της απαντούν στα αγγλικά.
Κι όμως, στην ταινία καταφέρνουν όλοι και βρίσκουν κοινούς κώδικες για να κατανοήσουν ο ένας τον άλλο. Εγώ γιατί δεν μπορώ να βρω έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας με κάποια που μιλάει την ίδια γλώσσα με μένα, έχει λίγο-πολύ τα ίδια βιώματα με μένα και την ξέρω εδώ και χρόνια; Πόσο παράδοξο είναι να βλέπεις τον Πύργο της Βαβέλ να υψώνεται μπροστά σου κάθε φορά! Να πνίγεσαι μέσα στην ίδια σου τη γλώσσα, να μην μπορείς να βρεις το κλειδί του κώδικα που θα σου επιτρέψει να κατανοήσεις τον άλλο. Πόσο παράδοξο και πόσο θλιβερό…
Ο Πύργος της Βαβέλ δεν γκρεμίστηκε ποτέ…Τα κομμάτια του έμειναν για πάντα μέσα μας, ώστε να υψώνεται σε κάθε συνάντησή μας με κάτι άγνωστο και διαφορετικό. Είναι η ιδιότροπη και φοβισμένη άμυνα του οργανισμού μας σε καθετί ξένο. Είναι η Βαβέλ μας, η ατομική μας Βαβέλ, που μας εμποδίζει να γνωρίσουμε το άγνωστο…

Advertisements