lisa.jpg

Χθες το βράδυ ήμουν καλεσμένος σε πάρτυ μασκέ. Είχα να ντυθώ αποκριάτικα από την 4η Δημοτικού, αν δεν κάνω λάθος, και ήθελα να βάλω κάτι πρωτότυπο. Τελικά, κατέληξα ότι τα μαγαζιά με αποκριάτικες στολές πάσχουν από έλλειψη πρωτοτυπίας. Γι’αυτό και εν τέλει έβαλα μια στολή Scream.
Με δεδομένη την απέχθειά μου για την οδήγηση, αποφάσισα να πάω στο πάρτυ με το μετρό. Το ξέρω πως μάλλον φαινόμουν γελοίος, με το πλαστικό μου δρεπάνι και τα κατάμαυρα ρούχα, αλλά δε με πείραξε και πολύ: Οι κοπέλες γύρω μου με τα κόκκινα κερατάκια και τα ψεύτικα μουστάκια με βοήθησαν να το ξεπεράσω. Ήξερα ότι δεν ήμουν ο μόνος…
Καθώς περίμενα το μετρό, παρατηρούσα γύρω μου, ως συνήθως…Και είδα μια κοπέλα, περίπου στην ηλικία μου, να κοιτάει κάτι στην απέναντι αποβάθρα και να χαμογελάει. Δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο πάνω της, εκτός από δύο λαμπερά μάτια, τίποτα άλλο, αλλά τράβηξε την προσοχή μου γιατί χαμογελούσε, κι αυτό δεν είναι κάτι που το βλέπεις κάθε μέρα εκεί κάτω…
Ακόμα περισσότερο ενθουσιάστηκα όταν συνειδητοποίησα τι παρακολουθούσε στην απέναντι αποβάθρα και χαμογελούσε: Ήταν ένα νεαρό ζευγάρι. Αγκαλιαζόντουσαν, φιλιόντουσαν, ήταν πραγματικά ένα θέαμα αρκετό για να σε κανει να χαμογελάσεις!
Ποιος ξέρει τι να σκεφτόταν εκείνη την ώρα; Να σκεφτόταν το δικό της έρωτα που την περίμενε σπίτι; Μήπως να ζήλευε κρυφά και να σκεφτόταν πότε θα έρθει η σειρά της; Ή απλά απολάμβανε το όμορφο θέαμα χωρίς να σκέφτεται τίποτα; Ήθελα να της μιλήσω, να τη ρωτήσω τι σκέφτεται, να της πω ότι ίσως κι εγώ να σκέφτομαι το ίδιο. Αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να το κάνω, με το δρεπάνι ανά χείρας…
Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία, ούτε για μένα, ούτε πολύ περισσότερο για έναν άγνωστο που περιμένει να διαβάσει κάτι ενδιαφέρον. Άλλωστε, αν δεν ξέραμε ότι θα περάσουμε καλά στα πάρτυ δε θα πηγαίναμε, έτσι δεν είναι;
Όμως ένα απρόσμενο χαμόγελο, μια μικρή επανάσταση χαράς στο παγερό βασίλειο των κατσούφηδων, αυτό είναι ενδιαφέρον – όχι, είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον: Είναι υπέροχο! Είναι μια συλλεκτική στιγμή, μια εικόνα που αξίζει να παγιδέψεις στο μυαλό σου μέχρι να σταματήσει να λειτουργεί, ένα αυθόρμητο έργο τέχνης που μπορεί να σε εμπνέει για μια ζωή…Σαν το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, κι ακόμα καλύτερα: Γιατί ακόμα και η ιδιοφυία του Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν θα μπορούσε να πλησιάσει την τελειότητα του αυθόρμητου χαμόγελου, που είναι πιο αινιγματικό κι από την ίδια τη Μόνα Λίζα…

Advertisements