int.jpg

Μερικές φορές φαντάζομαι το μετρό σαν έναν μεγάλο υπολογιστή. Κατεβαίνοντας τις κυλιόμενες κάνω login. Πηγαίνω στα εκδοτήρια, κάνω register και παίρνω την απόδειξή μου. Την ακυρώνω και συνδέομαι στο κεντρικό δίκτυο. Εκεί είναι συνδεδεμένοι και πολλοί άλλοι χρήστες, τους οποίους δε γνωρίζω. Θα ήθελα σε ορισμένους να στείλω ένα private message, να ανοίξω ένα chatroom και να τους προσκαλέσω εκεί.
Αλλά ως εκεί. Τότε συνειδητοποιώ πως το μετρό δεν έχει chat, forum, blogs και άλλα διαδραστικά μέσα. Είναι ένα ασυνάρτητο και αλλοπρόσαλλο μείγμα από προσωπικές ιστοσελίδες, που δεν παρέχουν κανέναν δίαυλο επικοινωνίας. Σου επιτρέπουν μόνο να διαβάζεις την homepage, η οποία μάλιστα είναι γραμμένη σε μια δυσνόητη γλώσσα προγραμματισμού. Και επιπλέον, αν ο server εντοπίσει έναν χρήστη που παραμένει για αδικαιολόγητα μεγάλο χρονικό διάστημα προσκολλημένος στην ιστοσελίδα, αυτομάτως τον «πετάει» έξω.
Είναι ένα είδος «άγριου Internet». Ξέρεις ότι ταυτόχρονα με σένα είναι συνδεδεμένοι χιλιάδες άλλοι. Μόνο που μπορείς να τους δεις. Κι όμως, το μετρό είναι το ίδιο απρόσωπο με το Διαδίκτυο. Οι πιθανότητες να γνωρίσεις κάποιον στο μετρό είναι απειροελάχιστες. Επομένως, δεν διαφέρει σε τίποτα από το να βλέπεις φωτογραφίες αγνώστων ανθρώπων στα διάφορα chatrooms του Internet. Μόνο που εκεί σου δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνήσεις μαζί τους. Να τους μιλήσεις, κάτω από τον λυτρωτικό μανδύα της ανωνυμίας, και να έχεις -έστω- την ψευδαίσθηση ότι δεν είσαι μόνος. Όπως νιώθεις στο μετρό, περικυκλωμένος από τις ακαταλαβίστικες και μονότονες προσωπικές ιστοσελίδες των άλλων(το μόνο καλό είναι ότι δεν υπάρχουν popups: Κανένας δεν διαφημίζει τον εαυτό του).
Δεν καταλαβαίνω αυτούς που θεωρούν ότι τα chat και τα blogs φθείρουν την διαπροσωπική επικοινωνία. Αφού είναι προφανές ότι απλώς προσομοιώνουν τις καθημερινές μας συναναστροφές με τους συνανθρώπους μας. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων...

Advertisements