genimage.jpg

Κάποτε έκλαιγα συχνά, όποτε πληγωνόμουν ή όποτε αισθανόμουν αδικημένος. Τώρα πια κλαίω σπάνια, όχι γιατί δεν πληγώνομαι ή δεν αδικούμαι, αλλά επειδή αναγκάστηκα να μάθω να ζω με τα ελαττώματα της ζωής.
Σήμερα δάκρυσα και νομίζω πως έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που μου συνέβη αυτό – τόσος, που έχω ξεχάσει πότε ήταν. Και δε δάκρυσα για μένα, ούτε για «την πουτάνα τη ζωή που μου φορτώσανε» (δεν το λέω εγώ, ο Σφακιανάκης), αλλά για τη ζωή κάποιου άλλου, που μέχρι την Παρασκευή ήταν απλά ένας αστυνομικός, όμως σήμερα είναι η σημαία των σκεπτόμενων που σκεπάζει τους Ανεγκέφαλους αυτού του πλανήτη.
Επειδή ξέρω πως δεν ασχολείστε όλοι (και σίγουρα όχι όλες) με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, η ιστορία έχει ως εξής: Κατά τη διάρκεια σοβαρών επεισοδίων σε έναν ιταλικό αγώνα ποδοσφαίρου, ένας αστυνομικός, ο Φιλίπο Ρατσίτι, σκοτώθηκε από αυτοσχέδια βόμβα που του πέταξαν οπαδοί. Η Ιταλία έχει βυθιστεί στο πένθος και γενικά όλοι έχουν συγκλονιστεί. Δεν χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες.
Από την Παρασκευή που συνέβη αυτό μέχρι σήμερα παρακολουθούσα το θέμα επειδή ήταν η δουλειά μου, έπρεπε να το κάνω. Καθώς έγραφα τα κείμενα για τον θάνατο του Ρατσίτι και τις (υποκριτικές;) δηλώσεις συμπαράστασης από (α)διάφορους πολιτικούς και παράγοντες, κάποιες φορές με διαπερνούσε ένα ρίγος για τον άδικο θάνατό του, αλλά τίποτα παραπάνω. Δεν είναι η πρώτη φορά που χύνεται αίμα στα γήπεδα και δύσκολα θα είναι η τελευταία.
Όμως σήμερα ήταν αλλιώς. Σήμερα έγινε η κηδεία του. Και ανατρίχιασα όταν διάβασα πως πήγαν χιλιάδες άνθρωποι να τον αποχαιρετήσουν, κι ας μην τον ήξεραν. Και ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι σε όλη την Ιταλία τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του. Όμως δάκρυσα, για πρώτη φορά μετά από καιρό, όταν διάβασα αυτό που είπε στον επικήδειό του η 15χρονη κόρη του: «Μακάρι ο θάνατός σου να μεταμορφώσει την κοινωνία»…
Η αλήθεια είναι πως δύσκολα ένας θάνατος μεταμορφώνει μια κοινωνία. Ούτε ο θάνατος ενός χαρισματικού ηγέτη δεν έχει τόσο ριζοσπαστικές συνέπειες, πόσο μάλλον αυτός ενός κοινού, κοινότατου αστυνομικού. Αλλά σίγουρα θα τον κάνει καλύτερο. Γιατί το έχουμε αυτό οι μεσογειακοί λαοί: Αν τραυματιστούν 15.000 άνθρωποι σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, δεν είναι κάτι σοβαρό, συμβαίνει κάθε μέρα. Αλλά αν πεθάνει ένας, είναι εθνική τραγωδία…
Δεν θέλω να γίνω μελοδραματικός, αναφέροντας αυτά που είπε η χήρα του. Αλλά δεν ξέρω…Σκέφτομαι ότι αν ήξερα πως ο θάνατός μου θα άλλαζε κάτι σε αυτόν τον κόσμο, θα δεχόμουν να πεθάνω. Πάντα θυσίαζα διάφορα μικρότερης σημασίας αγαθά για να βλέπω τους άλλους να χαμογελούν, γιατί όχι και τη ζωή μου; Ή μήπως η υστεροφημία είναι άχρηστη για κάποιον που πιστεύει ότι όλοι είμαστε περαστικοί από τον κόσμο και ασήμαντοι για οποιονδήποτε άλλο πέρα από τους συγγενείς μας και τους εαυτούς μας;

Advertisements