stranger_by_akasleep.jpg

Ήρθε ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα. Την περίμενα νωρίτερα, άργησε, αλλά τελικά ήρθε.
Έπρεπε να το φανταστώ, φαινόταν από το πρωί ότι πλησίαζε, ίσως βαθιά μέσα μου το ήξερα ήδη, αλλά δεν ήμουν έτοιμος να το παραδεχτώ. Πάντα εγωιστής και πνεύμα αντιλογίας, ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό…
Ήταν ξαφνικό, την ένιωσα μέσα μου, να με διαπερνά στιγμιαία και να φεύγει τρέχοντας, ψάχνοντας το επόμενο θύμα της…
Ήρθε την ώρα που ήμουν στον δρόμο, οδηγούσα. Την ώρα που οι πρώτες σταγόνες της βροχής κατέβαιναν νωχελικά από τον ουρανό και έσκαγαν με δύναμη πάνω στο τζάμι. Την ώρα που στα αυτιά μου οι Backstreet Boys κλαψούριζαν «My love is all I have to give». Την ώρα που η τσίχλα που μασούσα από το πρωί έχανε οριστικά και αμετάκλητα τη γεύση της. Την ώρα που το κινητό μου βούιζε, αφού του είχα πάρει τη φωνή. Ήρθε την πιο κατάλληλη ώρα…
Γλυκιά μου μελαγχολία…Μου έλειψες, αλλά τώρα είναι σαν να μην έφυγες ποτέ. Πάντα θα είσαι καλή συντροφιά, όταν όλα γύρω μου προσπαθούν να με πείσουν ότι είσαι κακιά, ότι τους έβλαψες και τους πόνεσες…Μη φοβάσαι, δεν τους πιστεύω…Απλώς κάποιοι δεν μπορούν να σε εκτιμήσουν…Αυτοί τα βλέπουν όλα ασπρόμαυρα ή όλα έγχρωμα…Δεν ξέρουν…
Αλλά κάποτε θα σε εκτιμήσουν και αυτοί…Όταν τα χάσουν όλα και τους μείνεις μόνο εσύ, τότε θα σε εκτιμήσουν, γιατί είναι η πικρή μοίρα σου αυτή: Να σε εκτιμούν, όχι όταν σε χάνουν, αλλά όταν χάνουν όλα τα άλλα…

Advertisements