grouchy.jpg

Πάντα είχα μια παράδοξη σχέση με τη γκρίνια. Νομίζω όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε μια τέτοια σχέση: Γιατί τον γκρινιάρη πολλοί εμίσησαν, τη γκρίνια ουδείς! Έχω παρατηρήσει πως όταν όλα πάνε στραβά, αυτοί που δηλώνουν πως απεχθάνονται την γκρίνια είναι οι πλέον γκρινιάρηδες!
Και αυτό το βλέπω και σε μένα. Είμαι από αυτούς που αρχίζουν και «φορτώνουν» στην πρώτη υποψία γκρίνιας, αλλά στις αναποδιές είμαι ο πρώτος που γκρινιάζει, και μάλιστα το απολαμβάνει κιόλας! Δε φαίνεται πολύ αντιφατικό αυτό;
Φαίνεται, και είναι αντιφατικό. Γι’αυτό έκατσα και το σκέφτηκα. Το έφερα από ‘δω, το έφερα από ‘κει (εγώ ξανά στο τίποτα, στο γενικά εσύυυυυυυ) και τελικά κατέληξα: Ανήκω σε μια φυλή Γκρινιάρηδων, τους Αυτοπαθείς Γκρινιάρηδες, η οποία είναι στα χαρακώματα με μία άλλη φυλή Γκρινιάρηδων, τους Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρηδες.
Εξηγώ τις άγνωστες λέξεις: Εμείς οι Αυτοπαθείς Γκρινιάρηδες γκρινιάζουμε απλώς και μόνο για να έχουμε ένα λόγο να γκρινιάζουμε. Είναι το χόμπι μας. Προκειμένου να αποτινάξουμε την ευθύνη για ένα λάθος από πάνω μας, γκρινιάζουμε. Όταν κάτι μας τσαντίζει, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’αυτό, γκρινιάζουμε. Όταν όλα πάνε στραβά και αντικειμενικά δε φταίει κανείς γι’αυτό, γκρινιάζουμε για εκτόνωση. Είναι μία ευγενής μορφή γκρίνιας, που σαν αποκλειστικό σκοπό έχει την εκτόνωση του γκρινιάρη και όχι το σπάσιμο των νεύρων του άλλου (όχι πως το ένα αποκλείει το άλλο).
Αντίθετα, οι μισητοί Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρηδες θέλουν να καταστρέψουν την ψυχική υγεία των γύρω τους, πετυχαίνοντας ταυτόχρονα τους δόλιους σκοπούς τους. Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρηδες θα βρείτε σε όλα τα δελτία ειδήσεων, να γκρινιάζουν για τα κουνουπίδια που ακρίβυναν, τις τελετές των δωδεκαθεϊστών στην Ακρόπολη και τα σκουπίδια που συσσωρεύονται μπροστά στους κάδους σκουπιδιών (που αυτοί έχουν γεμίσει μέχρι πάνω). Αυτοί οι τύποι χρησιμοποιούν τη γκρίνια προς ίδιον όφελος, για να πετύχουν αυτό που θέλουν.
Ένα παράδειγμα για να γίνω πιο σαφής: Ένας Αυτοπαθής Γκρινιάρης ασφαλώς και τσαντίζεται όταν σε μία δημόσια υπηρεσία πρέπει να περάσει των παθών του τον τάραχο, όμως δεν το δείχνει μπροστά τους. Το πολύ πολύ να πιάσει κουβέντα με άλλους ομοφύλους του και να σχολιάζουν μαζί πόσο εκνευριστική είναι η γραφειοκρατία, για τα μπαλάκια των δημοσίων υπαλλήλων που είναι κατακόκκινα από το ξύσιμο κλπ. Και, φυσικά, όταν τελειώσει η ταλαιπωρία του ή όταν βρεθεί με παρέα δεν παραλείπει να σχολιάσει και πάλι την κατάσταση αυτή, ξέροντας ότι τίποτα δε θα αλλάξει αν γκρινιάξει λίγο για να εκτονωθεί.
Αντίθετα, ένας Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρης θα αρχίσει να ωρύεται στο πρώτο γραφειοκρατικό εμπόδιο, να φωνάζει «ξέρετε ποιος είμαι εγώ;», «σας πληρώνουμε για να κάθεστε», «θέλω τα χαρτιά μου ΤΩΡΑ» και άλλα τέτοια κλισέ και, ουσιαστικά, να απαιτεί να περάσει το δικό του. Ανεξαρτήτως από το αν περνάει ή όχι, ο Ε.Τ. Γκρινιάρης (όχι, δεν είναι εξωγήινος, αλλά μάλλον χαρακτηριστικό δείγμα γήινου) είναι εκνευριστικός.
Ας βαδίσουμε στο δρόμο που χάραξε ο Γκρινιάρης από τα Στρουμφάκια, ο πιο διάσημος Αυτοπαθής Γκρινιάρης!!!

Advertisements