sleep.gif

Πάντα με εκνεύριζε ο ύπνος. Έχω ρωτήσει κι άλλους, και αρκετοί συμφώνησαν μαζί μου, είχαν τα ίδια βιώματα. Εγώ ήθελα να μένω ξύπνιος όλο το 24ωρο, ένιωθα πως υπήρχαν πράγματα που δεν θα προλάβαινα να κάνω αν πέσω για ύπνο, δε μου έφτανε ο χρόνος μου. Αλλά ξαφνικά τα βλέφαρά μου βάραιναν, λες και τα έπιανε απότομα ο νόμος της βαρύτητας, και πριν το καταλάβω ήμουν ήδη στη δεύτερη φάση REM…
Και είναι και το άλλο: Δεν ήθελα να κοιμηθώ, γιατί ήξερα πως όσο εγώ κοιμόμουν, γύρω μου θα συνέβαιναν αμέτρητα πράγματα, κι εγώ θα τα έχανα, δεν θα ήμουν εκεί για να τα δω. Δεν είναι πολύ εκνευριστικό αυτό;
Μόνο πρόσφατα συνειδητοποίησα την προσφορά του ύπνου στη ζωή μας. Δεν είναι η ξεκούραση, γιατί αυτό δεν θα ήταν αρκετό. Στη ζυγαριά, η ξεκούραση δεν βαραίνει τόσο, όσο οι δραστηριότητες που θα μπορούσα να κάνω και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου κι εγώ τα χάνω. Αυτό που φέρνει τα ζύγια περίπου στο ίδιο ύψος είναι τα όνειρα…
Δεν το είχα σκεφτεί: Χωρίς ύπνο, δεν θα ονειρευόμασταν. Και ένας κόσμος χωρίς όνειρα θα ήταν πολύ χειρότερος, ακόμα χειρότερος κι από αυτό το μικρό κολαστήριο…
Και μετά ακούω αυτόν τον γεμάτο νόημα στίχο των Magic de Spell και εκτιμώ την αξία του ύπνου: «Κι εσύ που κάποτε να κοιμηθείς φοβόσουνα, τώρα φοβάσαι να ξυπνήσεις»…Και ο ύπνος τουλάχιστον απαλύνει τους φόβους σου, ξεφεύγεις από την ζούγκλα της καθημερινότητας έστω και ασυνείδητα. Ονειρεύεσαι αυτά που θες, ή αυτά που δεν μπορείς να πετύχεις…Κι αν δεις και κανέναν εφιάλτη πού και πού, κι αυτός στο παιχνίδι είναι: Αν τον αντιμετωπίσεις σωστά, γίνεσαι πιο δυνατός, προετοιμάζεσαι για την επόμενη μέρα στα υπόγεια της Κόλασης του Δάντη…
Όσο λιγότερο εκτιμώ τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο εκτιμώ την αξία του ύπνου και των ονείρων…Μου φαίνεται ό,τι είναι πια τα μόνα αυθόρμητα και αληθινά πράγματα που μας έχουν απομείνει…Ακόμα και το χαμόγελο πια βγαίνει με κόπο…

Advertisements