Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2007



sleep.gif

Πάντα με εκνεύριζε ο ύπνος. Έχω ρωτήσει κι άλλους, και αρκετοί συμφώνησαν μαζί μου, είχαν τα ίδια βιώματα. Εγώ ήθελα να μένω ξύπνιος όλο το 24ωρο, ένιωθα πως υπήρχαν πράγματα που δεν θα προλάβαινα να κάνω αν πέσω για ύπνο, δε μου έφτανε ο χρόνος μου. Αλλά ξαφνικά τα βλέφαρά μου βάραιναν, λες και τα έπιανε απότομα ο νόμος της βαρύτητας, και πριν το καταλάβω ήμουν ήδη στη δεύτερη φάση REM…
Και είναι και το άλλο: Δεν ήθελα να κοιμηθώ, γιατί ήξερα πως όσο εγώ κοιμόμουν, γύρω μου θα συνέβαιναν αμέτρητα πράγματα, κι εγώ θα τα έχανα, δεν θα ήμουν εκεί για να τα δω. Δεν είναι πολύ εκνευριστικό αυτό;
Μόνο πρόσφατα συνειδητοποίησα την προσφορά του ύπνου στη ζωή μας. Δεν είναι η ξεκούραση, γιατί αυτό δεν θα ήταν αρκετό. Στη ζυγαριά, η ξεκούραση δεν βαραίνει τόσο, όσο οι δραστηριότητες που θα μπορούσα να κάνω και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου κι εγώ τα χάνω. Αυτό που φέρνει τα ζύγια περίπου στο ίδιο ύψος είναι τα όνειρα…
Δεν το είχα σκεφτεί: Χωρίς ύπνο, δεν θα ονειρευόμασταν. Και ένας κόσμος χωρίς όνειρα θα ήταν πολύ χειρότερος, ακόμα χειρότερος κι από αυτό το μικρό κολαστήριο…
Και μετά ακούω αυτόν τον γεμάτο νόημα στίχο των Magic de Spell και εκτιμώ την αξία του ύπνου: «Κι εσύ που κάποτε να κοιμηθείς φοβόσουνα, τώρα φοβάσαι να ξυπνήσεις»…Και ο ύπνος τουλάχιστον απαλύνει τους φόβους σου, ξεφεύγεις από την ζούγκλα της καθημερινότητας έστω και ασυνείδητα. Ονειρεύεσαι αυτά που θες, ή αυτά που δεν μπορείς να πετύχεις…Κι αν δεις και κανέναν εφιάλτη πού και πού, κι αυτός στο παιχνίδι είναι: Αν τον αντιμετωπίσεις σωστά, γίνεσαι πιο δυνατός, προετοιμάζεσαι για την επόμενη μέρα στα υπόγεια της Κόλασης του Δάντη…
Όσο λιγότερο εκτιμώ τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο εκτιμώ την αξία του ύπνου και των ονείρων…Μου φαίνεται ό,τι είναι πια τα μόνα αυθόρμητα και αληθινά πράγματα που μας έχουν απομείνει…Ακόμα και το χαμόγελο πια βγαίνει με κόπο…


hangman_hung.gif

…και το εποικοδομητικό ξενύχτι συνεχίζεται. Για ένα ακόμα βράδυ έμεινα μπροστά στην τηλεόραση. Όχι για να δω τη Μαρία την Άσχημη – η αισθητική μου μού λέει «μην το κάνεις, θα το μετανιώσεις», κι εγώ την ακούω. Εννοώ πιο αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Η χθεσινή επιλογή ήταν το «Αληθινά εγκλήματα» με τον Κλιντ Ιστγουντ.
Το είχα ξαναδεί, αλλά είναι φοβερό το πόσο διαφορετική σου φαίνεται μια ταινία όταν το θέμα της είναι στην επικαιρότητα. Και πότε ήταν πιο επίκαιρο το θέμα της θανατικής ποινής;
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: Ένας «τελειωμένος» δημοσιογράφος αναλαμβάνει να γράψει για την εφημερίδα του ένα άρθρο «κοινωνικού ενδιαφέροντος», με θέμα έναν θανατοποινίτη που πρόκειται να εκτελεστεί τα μεσάνυχτα. Μόνο που επιμένει να πιστεύει πως ο dead man walking είναι αθώος και έχει μόνο μερικές ώρες στη διάθεσή του για να τον σώσει από τη θανατηφόρο ένεση…
Πάντα ήμουν αντίθετος με τη θανατική ποινή, πιθανότατα επειδή μεγάλωσα σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα και όχι σε μια αμερικανική ζούγκλα. Ο Γκάντι το έχει πει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο: Αν εφαρμόζαμε το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», θα ήμασταν όλοι τυφλοί. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει αυτό ένας αμερικανόθρεφτος μπούλης που έχει λιγότερο μυαλό κι από τα γελάδια που έβοσκε στο Τέξας πριν 50 χρόνια;
Αν κρίνουμε από τον Τζορτζ Μπους Jr, πολύ δύσκολο. Όσο ήταν κυβερνήτης του Τέξας, πολύ πριν γίνει πρόεδρος, είχε κάνει ρεκόρ εκτελέσεων. Δε θυμάμαι πόσοι πήγαν στα θυμαράκια όσο ήταν κυβερνήτης, αλλά θυμάμαι ότι ποτέ δεν έδωσε χάρη σε κανέναν θανατοποινίτη, ακόμα και αν υπήρχαν αμφιβολίες για την ενοχή του.
Δε λέω πως ο Σαντάμ Χουσεϊν ήταν αθώος (για τους άλλους δύο δεν ξέρω, αλλά μου φάνηκαν λίγο σκατόφατσες κι αυτοί…), αλλά δεν ήταν ανάγκη να απαγχονιστεί. Αλλά γιατί να πιστεύει κάτι τέτοιο ο Πλανηταρχίδης μας; Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και ο μονόφθαλμος που θα μείνει στο τέλος να βασιλεύει!
Αλλά, όπως πολύ σωστά έγραφε το πρώτο SMS που δέχτηκα τη μέρα της εκτέλεσης του Χουσεϊν, τον Μπους ποιος θα βρεθεί να τον κρεμάσει;
Πάντως, ευτυχώς στην Ευρώπη είμαστε πολύ πιο πολιτισμένοι. Ποτέ δεν σκοτώνουμε τους «κακούς», ό,τι κι αν έχουν κάνει. Απλά, τους «αυτοκτονούμε»…Τρομάρα μας για πολιτισμένοι… Αυτά είναι τα «αληθινά εγκλήματα»…