5.jpg

Ποιο είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις το πρωί της Κυριακής; Να βλέπεις το πρωινάδικο της Αλιμπέρτη; Όσοι το πιστεύετε αυτό είστε σε λάθος blog, δοκιμάστε κάποιον άλλο τρόπο να χάσετε την ώρα σας! Να χουζουρεύεις στο κρεβάτι ως τις 1 το μεσημέρι, ε; Καλή απάντηση, ίσως μέχρι χθες κι εγώ το ίδιο να έλεγα!
Αλλά σήμερα άλλαξα γνώμη! Ξύπνησα πρωί-πρωί (για την ακρίβεια με ξύπνησαν, γιατί με είχε πάρει ο ύπνος, αλλά αυτή είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία…), έχοντας κανονίσει με καλή παρέα να κατηφορίσουμε «εκεί στο νότο» της Αττικής, εκεί που τη θάλασσα δεν τη βλέπουν μόνο στην τηλεόραση.
Μακρινή διαδρομή και παράξενη, ειδικά για κάποιον που είναι ικανός να χαθεί στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά άξιζε τον κόπο: Μετά από λίγο εμφανίστηκε στον ορίζοντα το γαλάζιο της θάλασσας, που είχα να δω από το καλοκαίρι…
Βέβαια, βοηθάει πάντα και η παρέα…Άλλωστε, με καλή παρέα και στην Κόλαση καλά περνάς (και δεν εννοώ το παρακμιακό club στο Μπουρνάζι, αλλά την original Κόλαση, αυτή με τα καζάνια…), πόσο μάλλον σε έναν μικρό, επίγειο Παράδεισο!
Αν δεν είχα κάνει αυτή τη μίνι εκδρομή-επιδρομή, πιθανότατα θα είχα μείνει στο κρεβάτι μου, να χουζουρεύω όλη μέρα διαβάζοντας τα πανομοιότυπα ένθετα των πανομοιότυπως κυριακάτικων εφημερίδων…Θα ήταν καλύτερα; Guess…
Μάλιστα, αποφάσισα να το καθιερώσω και να πηγαίνω κάθε Κυριακή κοντά στη θάλασσα, ώστε να πνίγω εκεί με σχεδόν τελετουργικό τρόπο ό,τι με πονάει εδώ, στην σκληρή καρδιά της πόλης. Νομίζω πως είναι κάτι που όλοι το χρειαζόμαστε πού και πού…
Ζηλεύω αυτούς που ξυπνάνε το πρωί, ανοίγουν το παράθυρό τους και βλέπουν θάλασσα…Ίσως αν είχα κι εγώ ένα τέτοιο κίνητρο, δε θα είχα τόσο μεγάλο πρόβλημα να ξυπνήσω το πρωί…Τι θέλω ο άνθρωπος; Ένα σπίτι που να είναι πρώτο τραπέζι κύμα! Ζητάω πολλά;;;

Advertisements