metro.jpg

Μου αρέσει να κάθομαι έξω από το μετρό στο Σύνταγμα και να παρατηρώ τα πάντα. Τις παρέες που κάνουν κοπάνες από το σχολείο, τους κοστουμαρισμένους κυρίους που αγοράζουν κουλούρι, τις σενιαρισμένες κυρίες που γυρίζουν από τα ψώνια τους, τα παιδιά που κάνουν σκέιτμπορντ, τα σκυλιά που κοιμούνται αδιάφορα για τις εκατοντάδες κόσμου που περνάει από δίπλα τους, τα ζευγάρια που περπατάνε πιασμένα χέρι-χέρι, τους κάφρους που πετάνε το τσιγάρο τους κάτω πριν μπουν στο μετρό, όταν ο σκουπιδοτενεκές είναι ακριβώς δίπλα τους (γκρρρρρρρ…), τις κυρίες που κακαρίζουν ευτυχισμένες στα κινητά τους, τους μετανάστες με τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα…
Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες και να κοιτάζω τις διάφορες φυλές της Αθήνας. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, κι όμως τόσο ίδιοι κατά βάθος…Όλοι με τα δικά τους, προσωπικά προβλήματα, που όμως μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, αλλά και με τα δικά μου…Άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο μετρό, αλλά τίποτα άλλο, ακόμα κι αν έχουν πολλά να μοιραστούν…Άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι διαφορετικοί από τους άλλους, κι όμως είναι φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά κι έχουν τις ίδιες ανησυχίες…
Μόνο όταν παρατηρείς τους άλλους καταλαβαίνεις πόσο όμοιοι είναι. Και μαζί καταλαβαίνεις και πόσο όμοιοι είναι με σένα. Και όσο κι αν προσπαθείς να ξεχωρίσεις, τελικά είσαι κι εσύ ένας από αυτούς. Ούτε τα φανταχτερά ρούχα, ούτε το διαφορετικό χτένισμα θα σε βοηθήσουν να γίνεις η άσπρη μύγα που ονειρεύεσαι να κολυμπάει μέσα στο μαύρο, χαλασμένο γάλα…
Μου αρέσει να κοιτάζω τους άλλους. Φαντάζομαι αυθαίρετα ότι μπορεί κάποιος να κοιτάζει κι εμένα, την ώρα που εγώ κοιτάζω αλλού. Κι όμως, όταν τα βλέμματά μας διασταυρωθούν θα υπάρχει μόνο σιωπή, αμηχανία και τελικά λήθη…

Advertisements