capra.jpg

Δεν ήταν η πρώτη φορά που είδα δύο ταινίες μέσα σε ένα βράδυ, όμως όταν αυτές οι δύο ταινίες είναι το «Αρωμα, η ιστορία ενός δολοφόνου» του Τομ Τίκβερ και το «Μια Υπέροχη Ζωή» του Φρανκ Κάπρα, το μυαλό σου πρέπει να δουλεύει υπερωρίες…
Το «Αρωμα» μου άρεσε. Γενικά, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν οι κλασικές αυτές ταινίες όπου το καλό συγκρούεται με το κακό, αλλά μόνο όταν ο σκηνοθέτης μου δίνει αφορμές να ταυτιστώ με το κακό. Για παράδειγμα, στο Se7en ταυτίστηκα με τον πανέξυπνο «κακό» της ιστορίας, σχεδόν τον συμπάθησα. Το ίδιο και στο «Άρωμα», ο αμφιλεγόμενος πρωταγωνιστής ήταν και καλός και κακός ταυτόχρονα, κατανοούσα την πρόθεσή του να κάνει κάτι καλό σκοτώνoντας (όπως και στο Se7en). Αλλά το τέλος δεν με ενθουσίασε, ήταν υπερβολικό.
Αντίθετα, για το «Μια Υπέροχη Ζωή» δεν έχω κάτι κακό να πω (εκτός, ίσως, από το ότι ο «κακός» της ταινίας είναι αντιπαθέστατος και δεν μπορούσα να ταυτιστώ μαζί του). Είχα αποφασίσει από καιρό να δω αυτήν την ταινία, από τότε που τη διάβασα σε κόμιξ και κατάλαβα την υπόθεσή της. Για όσους δεν ξέρουν την ταινία (και ποτέ δεν είναι αργά για να τη μάθουν!), η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου, ο οποίος έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Ο φύλακας άγγελός του κατεβαίνει στη Γη και του δείχνει πόσο χειρότερη θα ήταν η ζωή για όλους τους γνωστούς του αν αυτός δεν είχε γεννηθεί ποτέ.
Πράγματι, σε περιόδους κατάθλιψης που όλοι περνάμε πού και πού, σκεφτόμαστε πως θα ήταν καλύτερο να μην είχαμε γεννηθεί ποτέ. Νομίζουμε ότι είμαστε εντελώς ασήμαντοι και τίποτα δεν θα είχε αλλάξει αν αντί για τη θερμοκοιτίδα είχαμε καταλήξει σε ένα σκουπιδοτενεκέ. Κι όμως, η ζωή μας επηρεάζει και άλλες ζωές, σαν ένα τεράστιο ντόμινο. Αν δεν είχες γεννηθεί εσύ, τα πράγματα μπορεί να ήταν χειρότερα για όλους, κι ας μην το ξέρεις ότι χάρη σε σένα είναι καλύτερα. Όχι επειδή έκανες κάτι καλό, αλλά απλά επειδή υπάρχεις!
«Μια υπέροχη ζωή», αυτό ακριβώς είναι το νόημα της ταινίας. Πόσο υπέροχο δώρο είναι η ζωή και πόσο λίγο το εκτιμάμε…

Advertisements