saddam_hussein_underpants.jpg

Θυμάμαι πως από τότε που ξεκίνησαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα (ήμουν 5 χρονών τότε!) είχα ένα όνειρο: Ήθελα μια μέρα να πέσει το σήμα των ειδήσεων, να κάνει ζουμ η κάμερα στον παρουσιαστή και αυτός να πει: «Καλησπέρα σας. Σήμερα δεν έχουμε ειδήσεις. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Καλή σας νύχτα». Και μετά να αρχίσουν οι Απαράδεκτοι. Τι αφελές που ακούγεται αυτό!
Φυσικά, στην πορεία ανακάλυψα πως αυτό δεν ήταν εφικτό για αρκετούς λόγους. Πρώτα απ’όλα, κατάλαβα πως, ακόμα κι αν όντως δεν γίνει τίποτα στον κόσμο για μια ολόκληρη μέρα, αυτό θα είναι από μόνο του μια είδηση, οπότε και πάλι θα υπάρχει τουλάχιστον μία είδηση. Εξάλλου, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως υπάρχουν κάποιες μέρες που δε συμβαίνουν πράγματα στον κόσμο και θα μπορούσε το δελτίο ειδήσεων να κρατάει 5 λεπτά. Όμως, κανείς δεν τα παρατάει όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις: Είτε ξαναδείχνουν τις χτεσινές, είτε»δημιουργούν» ειδήσεις. Η Μέρα Χωρίς Ειδήσεις εορτάζεται μόνο στην Ουτοπία.
Τότε νόμιζα πως οι ειδήσεις είναι βίαιες. Βέβαια, η έκπληξη που προκάλεσαν τα δελτία των ιδιωτικών καναλιών σε έναν λαό που είχε συνηθίσει στα σχεδόν αυτιστικά δελτία της ΕΡΤ μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν του μοναχού που πιάνει για πρώτη φορά στα χέρια του το Playboy, οπότε υποθέτω πως απλά δεν είχα συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Δεν είχα ξαναδεί αίμα, όπως είδα στο σημείο που η 17 Νοέμβρη σκότωσε τον Μπακογιάννη (ναι, αυτή τη σκηνή δε θα την ξεχάσω ποτέ…). Και νόμιζα ότι αυτό ήταν βία…Ζήτω η παιδική αφέλεια!
Αυτό που γίνεται σήμερα είναι εξωφρενικό: Όλος ο κόσμος βλέπει την εκτέλεση ενός ανθρώπου, και αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη. 4 παιδιά έχουν πεθάνει παίζοντας το νέο παιχνίδι που μάθανε στην τηλεόραση, το «Σαντάμ», και τα ΜΜΕ σφυρίζουν αδιάφορα. Λες και δε φταίνε, λες και ήξεραν από πριν τα παιδιά να περνάνε σκοινιά γύρω από το λαιμό τους. Welcome to the jungle…
Τα τελευταία χρόνια έχω κόψει την τηλεόραση, και μαζί και τα δελτία ειδήσεων. Αφού δε με σέβονται αυτά, δεν τα σέβομαι ούτε κι εγώ. Άλλωστε, δεν έχω πια την ανάγκη τους. Ευτυχώς, το Ιντερνετ έχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζομαι, χωρίς φανφάρες, τσακωμούς, ακριβοπληρωμένους αρλεκίνους με ακριβοπληρωμένα κοστούμια και τουαλέτες, χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη της AGB (κανονικά KGB θα έπρεπε να τη λένε…σκέτο παρακράτος!) πάνω από το κεφάλι τους. Για τις εφημερίδες καλύτερα να μη μιλήσω, γιατί βλέπω να μπουκάρει η αστυνομία και να κλείνει ολόκληρο το site δημοκρατικότατα, και δεν θέλω να πάρω στο λαιμό μου και άλλους, αθώους bloggers…Όχι τίποτα, αλλά μετά ίσως αναγκαστώ να βγω σε παράθυραγια να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, και νομίζω ότι θα προτιμούσα μια αξιοπρεπέστατη αυτοκτονία γυμνός στη μέση της Πλατείας Συντάγματος, παρά έναν τέτοιο εξευτελισμό…Και μόνο που φαντάζομαι τη λεζάντα «Μάνα blogger»…κάτι σκιρτάει μέσα μου…

Advertisements