moon.jpg

Τις τελευταίες μέρες, δύο φίλοι μου (που δεν ήταν συνεννοημένοι, και αυτό είναι ακόμα πιο ανησυχητικό…) μου είπαν ακριβώς την ίδια ατάκα: «Τι μουφιές γράφεις ρε στο blog!». Η λέξη «μουφιές» δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό που έχω ψάξει, αλλά υποθέτω πως είναι συνώνυμη των «πίπες», «μπούρδες», «φιδιές» και διαφόρων άλλων παρόμοιων. Δεν τους κατηγορώ γι’αυτό…
Είναι τρομακτικό το πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος υπό διαφορετικές συνθήκες. Μια απλή μάσκα που καλύπτει το πρόσωπό σου είναι αρκετή για να βγάλει στην επιφάνεια μια εντελώς άγνωστη, ακόμα και σε σένα, πτυχή του εαυτού σου. Και είναι τόσο παράξενο αυτό, που καμιά φορά φτάνεις στο σημείο να αναρωτηθείς ποια από τις δύο προσωπικότητές σου είναι πιο αληθινή από την άλλη…
Πιστεύω πως ο καθένας από μας έχει μια σκοτεινή πλευρά, ένα κομμάτι του εαυτού του που δεν το δείχνει πουθενά. Όχι απαραίτητα κακό, ούτε ηθελημένα κρυμμένο. Απλώς, άγνωστο. Και όταν το ανακαλύψεις, προσπαθείς να το προσεγγίσεις από περιέργεια, να δεις τι ήταν κρυμμένο εκεί πέρα τόσο καιρό χωρίς να το ξέρεις. Και όταν μάθεις όλα τα μυστικά που δεν ήξερες ότι είχες, πρέπει να αναρωτηθείς: Ποιος είμαι πραγματικά; Αυτός που περιφέρεται εκεί έξω, μιλάει, ακούει και βλέπει; Ή αυτός που, αυτοεξόριστος στο ψηφιακό του ερημονήσι, χρησιμοποιεί τις εμπειρίες του άλλου σαν πρώτες ύλες για τα όνειρά του;
Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού υπάρχουν μυστικά που περιμένουν να αποκαλυφθούν…Είναι κρίμα να μείνουν για πάντα μυστικά…

Advertisements