karma.jpg

Έχω καταστήσει πλέον σαφές το ότι πιστεύω στον διαγαλαξιακό φαρσέρ και μόνο σ’αυτόν, όχι στον Θεό, όχι στον Αλλάχ, όχι στον Βούδα, όχι στον Ήλιο, όχι στο Δωδεκάθεο, όχι στον Ιεχωβά, όχι στη Μόνικα Μπελούτσι, όχι σε οποιαδήποτε άλλη θεότητα έχω ξεχάσει. Είναι ο μόνος που μου έχει αποδείξει ότι υπάρχει (ακόμα και για την Μπελούτσι δεν είμαι 100% σίγουρος…).
Αλλά τελευταία αρχίζω να αναρωτιέμαι και γι’αυτόν: Μήπως τελικά όλα εξηγούνται με το κάρμα; Για τους αμύητους (σαν κι εμένα), το κάρμα υποστηρίζει, χοντρικά, πως αν κάνεις καλές πράξεις, θα σου συμβούν καλά πράγματα (περισσότερες και πρακτικότερες πληροφορίες στο πλησιέστερο βιντεοκλάμπ, απ’όπου μπορείτε να νοικιάσετε τον πρώτο κύκλο του My Name Is Earl, που πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα…).
Η ιστορία μου είναι σύντομη: Βγαίνοντας για τα πρωτοχρονιάτικα ψώνια μου το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου, σαν κλασικός τεμπέλης και επίτιμος μάγιστρος της θρυλικής στοάς των Ωχαδερφιστών, είχα την ελπίδα πως το μαγαζί από το οποίο σκόπευα να πάρω δώρα στην οικογένειά μου θα ήταν ανοιχτό μέχρι αργά, ή τουλάχιστον αρκετά αργά για να προλάβω. Καθώς πλησίαζα, ένας γεράκος βρέθηκε στο δρόμο μου, που μάλλον πρέπει να μου ζήτησε λεφτά, όμως εγώ ήμουν στο μικρό, χριστουγεννιάτικο βασίλειό μου, όπου βασιλεύει το El Corazon, με αυλικούς τα ακουστικά του mp3 μου και αίθουσα του θρόνου τα ταλαιπωρημένα αυτιά μου. Δεν άκουσα καν τι είπε και ούτε με ενδιέφερε.
Περιττό να πω πως το μαγαζί ήταν κλειστό, εν είδει τιμωρού για την αναβλητικότητά μου. Είπα να δοκιμάσω την τύχη μου: Ίσως άμα έκανα μια καλή πράξη κάτι καλό να συνέβαινε. Έχοντας κλείσει τον ήχο στα ακουστικά, πέρασα και πάλι από δίπλα του. Μου ζήτησε 50 λεπτά. Του έδωσα 2 ευρώ και του ευχήθηκα χρόνια πολλά. Δεν κοίταξα πίσω μου, γιατί θα με πρόδιδε το πλατύ χαμόγελό μου. Αλλά αναρωτιέμαι τι να σκέφτηκε…
Μετά, κάποιος αποφάσισε να μου ξεπληρώσει το καλό: Ήταν ο Διαγαλαξιακός Φαρσέρ; Ήταν ο Θεός ο ίδιος; Ήταν ο Άγιος Βασίλης; Ήταν ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεών του, το Πνεύμα των Χριστουγέννων; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι βρήκα ανοιχτό ένα άλλο κατάστημα και βρήκα εκεί τα δώρα που ήθελα. Δε λέω πως αν δεν είχα κάνει την καλή μου πράξη θα το είχα βρει κλειδαμπαρωμένο, αλλά μου αρέσει να εφευρίσκω σχέσεις αιτίας-αιτιατού όταν με βολεύει!
Και το ίδιο βράδυ μου συνέβη το αναπάντεχο (για μένα): Κέρδισα το φλουρί στη βασιλόπιτα!!! Την τελευταία φορά που μου είχε συμβεί αυτό φορούσα ακόμα πάνες, οπότε δεν μπορώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου! (post-it: Να θυμηθώ του χρόνου πριν τα Χριστούγεννα να ξεκινήσω μια εκστρατεία εναντίον των άνοστων βασιλόπιτων…Νισάφι πια!).
Θα δοκιμάσω το κάρμα μου και σε άλλες, πιο δύσκολες περιστάσεις. Αν και νομίζω πως κάποιος εκεί πάνω θα φροντίσει να με διαψεύσει…

Advertisements