Η μνήμη μου δε με βοηθά ιδιαίτερα όταν τη χρειάζομαι. Για την ακρίβεια, η μνήμη μου θα ήταν απόλυτα φυσιολογική…αν ήμουν χρυσόψαρο. Αλλά δεν είμαι. Όχι πως στενοχωριέμαι γι’αυτό, γιατί είχα πάντα μεγαλύτερες φιλοδοξίες, αλλά καμιά φορά είναι εκνευριστικό.
Έχω κλειστεί έξω από το e-mail μου αρκετές φορές, επειδή δεν μπορούσα να θυμηθώ τον κωδικό μου, ή ακόμα και το username μου…Μα είναι δυνατόν να ξεχάσει κανείς το username του;;; Εντάξει ο κωδικός, αλλά να μη θυμάσαι πώς είναι το e-mail σου;;;
Όταν ρωτάω την ηλικία κάποιου (πράγμα που κάνω σπάνια, γιατί είναι ελαφρώς αδιάκριτο), μου απαντάει μονολεκτικά: π.χ. «25». Όταν ρωτάνε τη δική μου ηλικία απαντάω: «Μισό λεπτό…1984…2006…βάλε και τους μήνες…22 και κάτι». Ούτε την ηλικία μου δεν μπορώ να θυμηθώ!!!
Το μόνο θετικό είναι ότι ξέρω πόσο σοβαρή είναι η κατάστασή μου και προσπαθώ να διορθώνω τα προβλήματα που προκαλεί η (προβληματική) μνήμη μου. Για παράδειγμα, πλέον σημειώνω τους κωδικούς μου σε ένα χαρτάκι, το οποίο έχω βάλει…εχμ…μισό να θυμηθώ…τέλος πάντων, θα ψάξω και θα το βρω…
Για να μη μιλήσω για τα ραντεβού μου…Έχω τη φήμη (και όχι άδικα) πως είμαι πάντα στην ώρα μου. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί πριν ξεκινήσω από το σπίτι, έχω κοιτάξει τουλάχιστον 15 φορές το μήνυμα στο κινητό, για να σιγουρευτώ πως θα είμαι εκεί τη σωστή ώρα.
Έτσι, έχω πάντα την εντύπωση πως κάτι έχω ξεχάσει (επίσης όχι άδικα). Συνήθως κοιτάζω πίσω πριν φύγω από οποιοδήποτε μαγαζί, μήπως έχω ξεχάσει κάτι. Πρέπει να πω πως ο νόμος του Μέρφι βρίσκει πλήρη εφαρμογή σε αυτήν την περίπτωση: Δεν θυμάμαι ποτέ να κοίταξα πίσω και να είδα κάτι που είχα ξεχάσει (βέβαια, η μνήμη μου δε με βοηθά και πολύ ούτως ή άλλως…), αλλά μπορώ να θυμηθώ αρκετές φορές που δεν κοίταξα, και άφησα πίσω μπουφάν, τσάντες, σακούλες και διάφορα άλλα, τα περισσότερα των οποίων δεν ξαναείδα ποτέ…
Ευτυχώς τουλάχιστον που η γυάλα μου είναι καθαρή και μπορώ να βλέπω τι γίνεται εκεί έξω και να τα γράφω πριν προλάβω να τα ξεχάσω…

Advertisements