Όταν ένας φίλος μου, που με περίμενε στο σταθμό Πανεπιστήμιο, μου είπε «βγες από την έξοδο των Starbucks», πρέπει να έμεινα σιωπηλός για λίγο στο τηλέφωνο. «Των ποιων;», ρώτησα μπερδεμένος. Προσπάθησε να μου εξηγήσει ποια έξοδο εννοούσε. Περιττό να πω πως τελικά βγήκα απέναντι.
Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια. Πλέον, θα ήταν αδιανόητο για έναν Αθηναίο να μην ξέρει τα Starbucks. Άλλωστε, με το ρυθμό που ξεφυτρώνουν, σύντομα θα περάσουν τη ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σε καταστήματα.
Ειλικρινά, αναρωτιέμαι γιατί έχουν τέτοια επιτυχία τα Starbucks. Προσέξτε: Δεν έχουν κάνει ΠΟΤΕ διαφήμιση, και όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να πετύχεις κάτι χωρίς διαφήμιση τη σήμερον ημέρα. Επίσης, είναι πανάκριβα, με αποτέλεσμα να μην απευθύνονται ακριβώς σε αυτό το φανταστικό πλάσμα που αποκαλούμε «μέσο Έλληνα». Άσε που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν φραπέ (δεν ξέρω αν τώρα έχουν), και γνωρίζω τουλάχιστον 3 άτομα που μπήκαν στα Starbucks, ζήτησαν φραπέ και έφυγαν με άδεια χέρια ή, ακόμα χειρότερα, με κάτι «σαν» φραπέ, που στην πραγματικότητα ήταν μια θλιβερή αμερικανιά.
Επιπλέον, πού είναι ο περίφημος αντιαμερικανισμός μας; Που είμαστε προκατειλημμένοι με οτιδήποτε αμερικάνικο; Αν ήταν έτσι, τα Starbucks θα είχαν πατώσει, όπως πατώνουν τα McDonalds. Κι όμως, πουλάνε σαν CD του Σάκη σε παρθεναγωγείο! Και η μουσική τους, εγώ τη βρίσκω χάλια!
Οπότε ας μου πει κάποιος: ΓΙΑΤΙ έχουν τόση επιτυχία τα Starbucks στην Ελλάδα; Και μη μου πείτε ότι δεν έχουν: Όλοι οι γνωστοί μου έχουν πάει τουλάχιστον μία φορά και αρκετοί είναι και φανατικοί!
Πάντως, θα πρέπει να τους αναγνωρίσω πως από επιχειρηματικό πνεύμα τα πάνε πολύ καλά: Όταν είδαν πως στην Ελλάδα καφές και τσιγάρο πάνε πακέτο (ένα μεγάλο «μπλιαχ» εκ μέρους μου και στα δύο), αποφάσισαν να δημιουργήσουν -για πρώτη φορά στην ιστορία τους!- χώρο για καπνιστές. Αλλά και πάλι: Κάθε φορά που βγαίνω από ένα Starbucks, έχοντας πληρώσει 5 ευρώ για κάτι που θα μπορούσα να έχω αγοράσει στη μισή τιμή, νιώθω λίγο Starβλαξ…

Advertisements