Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Τα λατρεύω. Λατρεύω τις γιορτινές βιτρίνες που μου κλείνουν το μάτι, έστω κι αν δεν έχω αρκετά λεφτά ούτε για να αγοράσω το ταμπελάκι που γράφει την τιμή. Λατρεύω τα χαμογελαστά παιδάκια που κρατάνε γλειφιτζούρια και μπαλόνια και δίνουν άλλο χρώμα στην Ερμού και στο μετρό. Λατρεύω το Καρουζέλ στο Σύνταγμα, κι ας μην έχω ανέβει ποτέ. Λατρεύω τη Ζαχαρούπολη, κι ας κάνω ένα τέταρτο να φτάσω από το σταθμό του μετρό στην Ερμού. Λατρεύω τα βραδινά φώτα της πόλης, που κάνουν το σκοτάδι πιο ανθρώπινο. Λατρεύω τα μελομακάρονα (αλλά όχι τους κουραμπιέδες). Λατρεύω το στολισμένο έλατο, κατά προτίμηση ψεύτικο. Λατρεύω την αγάπη, που ξεχειλίζει από παντού.
Δε θέλω να φύγω από την Αθήνα τα Χριστούγεννα. Πού να πάω; Τη μοναδική περίοδο του χρόνου που μπορώ να δω χαμόγελα στο κέντρο της Αθήνας θα φύγω; Όχι βέβαια! Αυτές είναι ιστορικές στιγμές!
Πέρα από το θρησκευτικό στοιχείο (που μου είναι εντελώς αδιάφορο, αφού είναι πλέον εξακριβωμένο ότι ο Χριστός δε γεννήθηκε Δεκέμβριο), η αγάπη βγαίνει από παντού! Και να μη θες να τη νιώσεις, βγαίνει από μόνη της, αυθόρμητα! Μα είναι δυνατον να μη χαμογελάσεις όταν βλέπεις τους άλλους να χαμογελούν; Ποτέ!
Τα Χριστούγεννα είναι εδώ! Όχι επισήμως, αλλά είναι εδώ το πνεύμα τους! Χαρείτε τα!

Advertisements