(φφφφφφφ…φουυυυυυ…χρατς, χρατς…πωπωωω, αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα!)

Έχοντας τελειώσει (μόνο ουσιαστικά, όχι τυπικά) ένα τμημα Επικοινωνίας, πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι αρκετά μπερδεμένος. Τι μπορεί να ξέρει για την επικοινωνία ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να επικοινωνήσει ευθέως με τους άλλους και ψάχνει συνεχώς καινούργια προσωπεία για να καλύπτει την έμφυτη συστολή του; Μήπως διάλεξα λάθος κλάδο;
Όχι, δεν έκανα λάθος. Πάντα με ενδιέφερε η επικοινωνία, ακριβώς επειδή μου φαινόταν τόσο δύσκολη. Ήθελα να μάθω να επικοινωνώ, να μην ντρέπομαι να μιλήσω σε αγνώστους, να μη φοβάμαι να κοιτάξω στα μάτια τον άλλο.
Αλλά τίποτα. Τόσα χρόνια έχουν περάσει, κι ακόμα δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια. Όχι γιατί νιώθω κατώτερος. Αλλά, λες και τα μάτια εκπέμπουν μια παράξενη αόρατη λάμψη και με τυφλώνουν, δεν τολμώ να τα κοιτάξω. Τι να πω μετά για επικοινωνία, όταν δεν μπορώ καν να διατηρήσω οπτική επαφή;
Αυτό που κάνω τώρα είναι επικοινωνία, άραγε; Ναι, είναι ένα είδος: Υπάρχει κάποιος που μιλάει, έστω και χωρίς φωνή, υπάρχει κάποιος που μιλάει με το πληκτρολόγιο. Υπάρχει κάποιος που ακούει, ή τουλάχιστον κοιτάζει μια οθόνη. Και υπάρχει και ένα μέσο, το οποίο πότε μας χωρίζει, πότε μας ενώνει. Ναι, τον υπολογιστή εννοώ.
Δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτός ο τρόπος επικοινωνίας. Για να είμαι ειλικρινής, αν μπορούσα να πω σε κάποιον αυτά που γράφω, δε θα είχα την ανάγκη να δημιουργήσω ένα blog. Όλοι δεν θέλουμε να ξεσπάσουμε κάπου, να πούμε την ιστορία μας; Εγώ δε βρίσκω κανέναν πια. Αυτό είναι όλο.
Γαμώ την επικοινωνία μου, γαμώ…Έχω κατέβει από λάθος πλάνήτη…Μάλλον μιλάω μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι…

Advertisements