deal_no_deal.jpg

Από καιρό με απασχολεί μια παράξενη απορία, που θα ήθελα να μοιραστώ με τον κόσμο (αλλά επειδή δεν μπορώ να τον βρω στο τηλέφωνο, τη λέω σε σας): Για ποιον ακριβώς λόγο είναι τόσο επιτυχημένο το Deal;
Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Είναι ένα πρωτότυπο παιχνίδι, από την άποψη ότι δεν χρειάζεται ούτε γνώσεις, ούτε καμία ιδιαίτερη ικανότητα. Αρκεί να είσαι κωλόφαρδος. Οπότε, λογικό είναι όλοι όσοι δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο προσόν, ούτε και γενικές γνώσεις, να απευθυνθούν σε ένα τέτοιο παιχνίδι, και όχι σε ένα κλασικό παιχνίδι γνώσεων.
Επίσης, πρέπει να δεχτούμε πως ο παρουσιαστής του παιχνιδιού είναι χαρισματικός, με φοβερό χιούμορ και εμπειρία στην τηλεόραση.
Εδώ, όμως, τελειώνουν τα καλά λόγια. Γιατί, αν σκεφτεί κανείς τι συμβαίνει σε αυτό το παιχνίδι, είναι εντελώς εξωφρενικό: Επί μία ώρα βλέπεις διάφορους περίεργους και άγνωστους τύπους (που τα βράδια γίνονται λαχταριστές και χαμογελαστές γλάστρες) να ανοίγουν κουτιά. Πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι αυτό; Περίπου όσο το να ανοίγεις απανωτά αυγά Kinder και να κοιτάς τι δωράκια έχει μέσα το καθένα, χωρίς να τα τρως!
Έπειτα, είναι κάποια πράγματα που με εκνευρίζουν, και αυτό το παιχνίδι έχει πολλά. Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να βλέπεις ανθρώπους να πλαντάζουν στο κλάμα επειδή πήραν ΜΟΝΟ 15.000 Ευρώ, ενώ είχαν στο κουτί τους τις 50.000. Είμαστε με τα καλά μας; Εγώ με 15.000 Ευρώ (ή έστω με 7.500, γιατί τα μισά τα παίρνει κάποιος άλλος κωλόφαρδος, βγάλε και τους φόρους…) θα ήμουν πανευτυχής! Στο κάτω-κάτω, μόλις κέρδισες ένα ποσό (ακόμα και 100 Ευρώ να είναι) χωρίς να κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ! Προς τι ο κλαυθμός και ο οδυρμός; Στα χρώσταγε κανείς; Ε, ρε κάτι άνθρωποι…
Επίσης, από πότε τα τηλεπαιχνίδια έγιναν reality show; Από πότε μπήκε στα παιχνίδια το κλάμα (κάθε φορά που φεύγουν οι 200.000 -ασχέτως αν οι πιθανότητες να τις κερδίσεις είναι ούτως η άλλως ελάχιστες); Με εκνευρίζουν τα εμφατικά ζουμ στο πρόσωπο του παίκτη που έχει μείνει άναυδος με το τραγικό συμβάν. Με εκνευρίζουν τα πλάνα των συμπαικτών του, που μοιρολογούν για το χαμένο 200χίλιαρο και το θάβουν με τιμές αρχηγού κράτους. Και γενικά, με ενοχλεί να βλέπω ανθρώπους να κλαίνε, πόσο μάλλον σε ένα παιχνίδι!
Πραγματικά αναρωτιέμαι: Αυτοί που παίζουν συνειδητοποιούν ότι πρόκειται απλώς για ένα παιχνίδι; Ή το βλέπουν σαν μια ευκαιρία να γίνουν εκατομμυριούχοι, σαν τον μανιακό τζογαδόρο που περιμένει να πλουτίσει από το Στοίχημα; Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά παλιά τα τηλεπαιχνίδια ήταν αλλιώς. Στον Τροχό της Τύχης και στο Μεγάλο Παζάρι (το παλιό), οι νοικοκυρές ήταν ικανοποιημένες με τον καινούργιο φούρνο μικροκυμάτων τους (αξίας 75.000 δραχμώωωωωωωωωων!) και το μεγαλύτερο δώρο ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο. Στο «Ποιος Θέλει να Γίνει Εκατομμυριούχος», κανείς δεν έβαλε τα κλάματα επειδή έχασε το δεύτερο μαξιλαράκι. Τι έχουμε πάθει;
Δεν έχω τίποτα με το παιχνίδι. Απλά, μου φαίνεται πολύ παράξενη η επιτυχία του! Από όσους έχω ρωτήσει, λίγοι έχουν ενθουσιαστεί μαζί του και ακόμα λιγότεροι το βλέπουν τακτικά.
Εϊναι αλήθεια: Έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει…

Advertisements