bcake.gif

Διανύουμε μια περίοδο γιορτών. Όχι μόνο επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, αλλά και επειδή αυτές τις μέρες γιορτάζει η μισή Ελλάδα: Ανδρέας και Ανδριάνα, Νίκος και Νικολέτα, Άννα, Σπύρος και Σπυριδούλα (άκου όνομα!!!), Στράτος, Λευτέρης και Ελευθερία…
Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον, θα ξηλωθούμε για τους φίλους μας. Και δεύτερον, οι τυχεροί που γιορτάζουμε έχουμε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αυξήσουμε το εισοδημά μας (ή έστω να αποκτήσουμε αυτό το iPod που λιγουρευόμαστε από καιρό…)!
Αυτές τις μέρες δεν ακούς και τίποτα άλλο: Όλοι «Χρόνια Πολλά» λένε! Και το συνοδεύουν με ένα «ό,τι επιθυμείς», για να μη φαίνεται πολύ άδειο (κι όμως, φαίνεται…).
Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι την καλή πρόθεση αυτών που το λένε, αλλά σιχαίνομαι αυτήν την ευχή. Αντίθετα, προτιμώ αυτή που μου λέει πάντα ο πατέρας μου: «Να ζήσεις μέχρι να βαρεθείς να ζεις». Αυτό μάλιστα!
Για να είμαι ειλικρινής, δε σκοπεύω να ζήσω πολλά χρόνια. Από κάποια ηλικία και μετά είναι βάσανο η ζωή, γιατί αρχίζεις να ζεις πάλι σε βάρος κάποιων άλλων. Φροντίζω ήδη γι’αυτό: Τρώω ό,τι και όσο θέλω, χωρίς να μετράω θερμίδες, υδατάνθρακες και λιπαρά. Το ξέρω ότι επιβαρύνω την καρδιά μου -αν βαριέται, ας σταματήσει αν χτυπά, δε με πειράζει. Πίνω coca cola, κι ας ξέρω ότι ξεβουλώνει νεροχύτες -δε θέλω να σκέφτομαι καν τι μπορεί να κάνει στο στομάχι μου, αλλά δε με νοιάζει κιόλας. Κάνω κι άλλα: Μιλάω στο κινητό χωρίς hands free, βγαίνω στη βροχή με κοντομάνικα, οδηγώ με χιλιάδες στροφές. Δε με νοιάζει. Όταν όλα τελειώσουν, δε θα είμαι εδώ για να το μετανιώσω.
Ένα από τα αγαπημένα μου ρητά τα λέει όλα: «Δε χρειάζεται να φοβόμαστε το θάνατο. Όσο ζούμε, δεν πρόκειται να μας συμβεί και όταν μας συμβεί δε θα ζούμε για να το καταλάβουμε». Νομίζω ότι το είπε ο Γούντι Άλεν, δεν παίρνω κι όρκο.
Όπως και να’χει, εύχομαι σε όλες τις εορτάζουσες σήμερα Αννούλες του χιονιά να ζήσουν όσο γουστάρουν, μέχρι να βαρεθούν να ζουν…

Advertisements