misery.jpg

Είναι τρομακτικό το πόσο άσχημη φάρα είμαστε οι άνθρωποι. Ειλικρινά, είναι πολύ περισσότερες οι φορές που ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος από αυτές που νιώθω περήφανος.
Μόνο και μόνο επειδή ο θεός (ποιος;;;) μας έδωσε ένα μοναδικό χάρισμα (ή μια βαριά κατάρα, αν θέλετε τη γνώμη μου…), τη λογική, νομίζουμε πως είμαστε ανώτεροι από οτιδήποτε άλλο στον πλανήτη. Μπα, σοβαρά; Ε, λοιπόν, δεν έχω δει ποτέ σκύλο να σκοτώνει σκύλο, τουλάχιστον όχι χωρίς την καθοδήγηση του αφεντικού του. Κανένα άλλο ζώο, πλην του ανθρώπου, δεν το κάνει αυτό. Αν αυτό το θεωρείτε χάρισμα, χάρισμά σας!
Αυτές δεν είναι καινούργιες σκέψεις. Πάντα πίστευα στην κακία των ανθρώπων. Όχι στην έμφυτη κακία, αλλά σε αυτή που δημιουργεί και μεταβιβάζει στις επόμενες γενιές η κάθε κοινωνία. Όταν μαθαίνεις στο παιδί σου πως μόνο αν χρησιμοποιήσει μακιαβελικές μεθόδους θα πετύχει αυτό που θέλει, το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» θα γίνει σημαία του. Οταν συνειδητοποιείς ότι το «φακελάκι» είναι ο κάνονας και όχι η εξαίρεση, αναπόφευκτα η καλή πρόθεση περνάει σε δεύτερη μοίρα. Οταν, τέλος, βλέπεις τους πολιτικούς, που θεωρούνται οι πλέον επιτυχημένοι άνθρωποι, να είναι και οι πλέον διεφθαρμένοι, ε, δε θέλει και πολύ για να πάρεις τον στραβό δρόμο.
Χθες, ένας συγγενής μου απολύθηκε. Σιγά το γεγονός, θα μου πείτε. Όμως, ο εργοδότης του δεν ήθελε να του δώσει αποζημίωση. Απόλυτα λογικό, πολλά τα λεφτά. Μόνο που είναι παράνομο να απολύσεις κάποιον χωρίς αποζημίωση. Πρόβλημα, θα πείτε. Εκτός και…; Εκτός και αν ο υπάλληλος κατηγορηθεί για ποινικό αδίκημα. Εύρηκα! Του κάνεις μια μηνυσούλα και τον απολύεις με την ησυχία σου! Έτσι απλά!
Τι αναλγησία: Για να γλιτώσεις εσύ τα λεφτά (που στο κάτω-κάτω σου περισσεύουν κιόλας), καταστρέφεις τη ζωή ενός ανθρώπου, χωρίς να ενδιαφερθείς για την οικογένειά του, για το πώς θα ζήσει, για το ποιος θα τον προσλάβει σε τέτοια ηλικία. Και μετά γυρίζεις στο σπιτάκι σου, χαμογελάς στον καθρέφτη και σκέφτεσαι τι καλά που έκανες τη δουλειά σου και σήμερα. Τύψεις; Και γιατί να έχεις τύψεις;
Λυπάμαι για τα κατορθώματα της ανθρωπότητας. Δυστυχώς, τα περισσότερα είναι αρνητικά και με πληγώνει να σκέφτομαι ότι ανήκω στην ίδια, αξιολύπητη συνομοταξία με όλους αυτούς τους εγκληματίες, τους δολοφόνους ψυχών. Θέλω να ανήκω στην ίδια κατηγορία με αυτούς που ερωτεύονται, με αυτούς που ονειρεύονται, με αυτούς που χαμογελάνε, με αυτούς που αγαπάνε αληθινά, με αυτούς που νιώθουν…
Δεν θέλω να είμαι «άνθρωπος», αλλά Ανθρωπος…

Advertisements