rainbow.jpg

Νομίζω πως η ζωή μου είναι πολύ βαρετή για να ενδιαφέρει τον οποιονδήποτε, ακόμα κι εμένα. Γεννήθηκα σε μαιευτήριο, όχι σε στάβλο, ούτε σε φάτνη, ούτε καν σε ταξί καθ’οδόν προς το μαιευτήριο. Η οικογένειά μου ήταν αναμενόμενα κλασική: Είχα δύο γονείς, δεν πέθανε η μάνα μου στη γέννα, δεν πέθανε ο πατέρας μου στα χωράφια, δεν ήμουν παιδί αγνώστου πατρός. Εχω κι έναν αδερφό, με τον οποίο δεν έχω αρκετές διαφορές για να τον σκοτώσω.
Πήγα σε νηπιαγωγείο και κατόπιν στο δημοτικό. Δεν με είχαν κλειδωμένο σε μια αποθήκη για 10 χρόνια, ούτε με στέλνανε στην οικοδομή απο τα 5 μου για να συνεισφέρω στο εισόδημα της οικογένειας. Μετά πήγα γυμνάσιο και λύκειο. Δεν πήρα ποτέ καραμπίνα στο σχολείο για να αφήσω στον τόπο καμιά 30αριά καθηγητές και συμμαθητές που δε γούσταρα τις φάτσες τους, ούτε βίασα ποτέ καμία από τις αφράτες συμμαθήτριές μου.
Μπήκα σε ένα από τα δεκάδες ΑΕΙ της Αθήνας και αποφοίτησα στα 4 χρόνια. Τώρα δουλεύω πάνω από 8 ώρες τη μέρα για πενταροδεκάρες.
Ειλικρινά, όλα φαίνονται εξωφρενικά φυσιολογικά στη ζωή μου! Αν ρωτήσεις 100 ανθρώπους, οι 95 τουλάχιστον θα σου πουν περίπου τα ίδια!
Ομως, υπάρχει τελικά κάποιο ενδιαφέρον στη ζωή μου. Για την ακρίβεια, είναι οι στιγμές που την κάνουν ενδιαφέρουσα. Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή στη ζωή μου είναι η πρώτη: Η στιγμή της σύλληψής μου. Γεννήθηκα κατά λάθος, αν η οικογένειά μου δεν ήταν φτωχή θα ήμουν ένα ακόμα έκτρωμα (αν και, κατ’άλλη άποψη, ούτως ή άλλως είμαι…). Ήρθα στη ζωή κατά τύχη, και αυτό εξηγεί την εμμονή που έχω με τις συμπτώσεις και τη δυναμική τους.
Μετά, είναι οι μικρές λεπτομέρειες που δίνουν πιο ζωηρά χρώματα στην ασπρόμαυρη ζωή μου: Η πρώτη μέρα στο σχολείο, ο πρώτος μου έρωτας, το πρώτο μου φιλί (δυστυχώς όχι με τον πρώτο μου έρωτα), το πρώτο μου 20, η πρώτη μου χυλόπιτα…Πολύχρωμες πρωτιές, που σπάνε τη μονοτονία.
Αλλά αυτές οι λεπτομέρειες είναι που αξίζουν τελικά…Όλα τα άλλα κάποτε θα κλειδωθούν στα πιο σκουριασμένα συρτάρια της μνήμης, αυτά που κανείς δε θέλει να ανοίξει, αλλά δεν μπορεί να τα ξεφορτωθεί. Οι λεπτομέρειες θα μείνουν εκεί, σε περίοπτη θέση, πολύχρωμα post-it που θα στολίζουν για πάντα τους τοίχους ενός κενού δωματίου…

Advertisements