Υπάρχουν άνθρωποι που πατάνε γερά στη γη και με τα δύο τους πόδια. Άνθρωποι που δεν βλέπουν πίσω από τον θεόρατο τοίχο που έχει χτίσει η λογική τους, δεν προσπαθούν καν να ρίξουν μια κλεφτή ματιά από πίσω. Ίσως δεν ξέρουν τι χάνουν, ίσως δεν τολμούν να παραβούν το ιερό σύνορο που τους επέβαλε ο Θεός (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν). Μπράβο τους, αλλά δεν τους ζηλεύω καθόλου.
Εγώ είμαι το ακριβώς αντίθετο. Και με τα δύο πόδια στον αέρα, δε με νοιάζει που θα προσγειωθώ. Ούτε και πώς θα προσγειωθώ. Κι αν κάποια στιγμή τσακιστώ, δικό μου το λάθος και κατάκτησή μου η τιμωρία μου. Δε φοβάμαι: Παίρνω φόρα και ορμάω με δύναμη προς τον τοίχο. Κάθε τόσο καταφέρνω να του ανοίξω μερικές ρωγμές, να δω τι γίνεται από πίσω. Κι ας μου λένε πως δεν υπάρχει τίποτα εκεί πέρα, πως είναι μια χωματερή, ένα παλιό νεκροταφείο ονείρων. Ξέρω πως μου λένε ψέματα. Έχω δει τα κόκκινα τριαντάφυλλα, τον γαλάζιο ουρανό, τις πράσινες λίμνες. Όλα εκεί είναι πολύχρωμα, ενώ σε αυτή τη μεριά του τοίχου όλα είναι εκτυφλωτικά ασπρόμαυρα.
Οι άλλοι δεν το ξέρουν. Τους αφήνω να πιστεύουν πως δεν έχω δει ποτέ τι υπάρχει από την άλλη μεριά, για να νομίζουν ότι είμαι ίδιος μ’αυτούς. Για να με αποδέχονται, για να μη μείνω μόνος μου. Όμως ξέρω πως υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα, που κοιτάνε κρυφά πίσω από τον τοίχο και αγνοούν τις εντολές της εδώ εξουσίας τους.
Κάποια μέρα θα τον ρίξουμε τον τοίχο…Συνεχίστε να ονειροπολείτε…Το έχουμε ανάγκη…

Advertisements