Σήμερα το μεσημέρι, κάνοντας τον καθιερωμένο μου περίπατο μέσα από τον Εθνικό Κήπο πριν πάω για δουλειά (ο καλύτερος τρόπος να συγκεντρώσεις δυνάμεις για τις επόμενες 8 και βάλε ώρες…), είδα έναν άστεγο να κάθεται σε ένα παγκάκι. Καθόλου σπάνιο θέαμα, ειδικά γύρω από το Ζάππειο. Ως αιώνιος παρατηρητής που είμαι, τον κοίταξα. Αυτός δε με κοιτούσε, ήταν απασχολημένος με κάτι άλλο. Τι έκανε; Κοίταζε το ρολόι του. Ένα παλιό ρολόι χειρός, χωρίς λουράκι, μόνο το καντράν. Έδειχνε 2:30.
Κοίταξα την ώρα στο κινητό μου (καθότι ρολόι δεν αξιώθηκα ακόμα να αγοράσω…). Ήταν 3:30. Προφανώς δεν είχε ρυθμίσει την αλλαγή της ώρας.
Και τότε αναρωτήθηκα: Γιατί να χρειάζεται να ξέρει την ώρα ένας άστεγος; Όταν ζεις στον δρόμο καταλαβαίνεις καλύτερα τον χρόνο. Ξέρεις πότε θα νυχτώσει, δε σε αφορά καν η αλλαγή της ώρας. Καταλαβαίνεις ότι μικραίνει η μέρα, ξέρεις πότε είναι χειμώνας και πότε καλοκαίρι. Τι νόημα έχει να κοιτάξεις το ρολόι σου, ένα ρολόι που θα λέει πάντα λάθος την ώρα; Αλλά και σωστά να την έλεγε, τι θα αλλάξει; Θα χάσει κανένα σημαντικό meeting; Μήπως οι σκουπιδοτενεκέδες που θα ψάξει έχουν ωράριο;
Η ζωή ενός άστεγου δεν επηρεάζεται από τον χρόνο. Τουλάχιστον όχι όσο οι δικές μας ζωές. Ειλικρινά, νομίζω πως το ρολόι είναι τόσο χρήσιμο σε έναν άστεγο, όσο ο σάκος του μποξ για κάποιον που δεν έχει χέρια. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως αυτό τον κάνει πιο δυστυχισμένο. Ώρες-ώρες εύχομαι κι εγώ να μην είχα τόση ανάγκη το χρόνο, να μην εξαρτώμαι από αυτόν. Αλλά αυτές είναι περαστικές σκέψεις, περνάνε και φεύγουν μόλις συνειδητοποιήσω ότι η πραγματικότητά μου είναι υπερβολικά βαρετή για να αντέξει τέτοιες σκέψεις…

ΥΓ: Μην ξεχνάτε, σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα κατά του AIDS. Γι’αυτό, ό,τι και να κάνετε, μην ξεχάσετε τα σκουφάκια σας!!! 😉

Advertisements