Ο Πίτερ Σέλερς, ένας από τους κορυφαίους κωμικούς όλων των εποχών, ήταν ο πρώτος που το εντόπισε: Οι κωμικοί, αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με ένα θεάρεστο έργο, να κάνουν τον κόσμο να γελάει, αυτοί είναι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι αλήθεια. Πολλές φορές, πίσω από το χαρούμενο και γελαστό προσωπείο που βλέπουμε μπροστά μας, κρύβεται μια τραγωδία. Και, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή η τραγωδία, απαγορεύεται δια ροπάλου να επηρεαστεί από αυτήν. Το κοινό πρέπει να γελάσει. Όλα τα άλλα είναι ασήμαντα.
Είχα γράψει ένα ποίημα όταν ήμουν ακόμα στο Λύκειο, μάλιστα άρεσε πολύ σε όσους το διάβασαν. Το θέμα του είναι αυτό ακριβώς: Το θλιμμένο προφίλ ενός φαινομενικά ευτυχισμένου κωμικού. Ίσως δεν το είχε σκεφτεί κανένας άλλος μέχρι τότε, γι’αυτό τους άρεσε τόσο…Το παραθέτω για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα…

Είμαι ένας παλιάτσος, ένας φτηνός κλόουν
Που ό,τι κάνω, το κάνω για να γελάτε
Να με δείχνετε και να λέτε «κοίτα τι κάνει»
Να με κοιτάτε και να σκάτε στα γέλια
Να βλέπετε το πολύχρωμο, φανταχτερό μου πρόσωπο
Την στρογγυλή, την κόκκινή μου μύτη
Τα κουρέλια, τα παρδαλά μου ρούχα
Και να σας φεύγει κάθε λύπη
Να ξεχνάτε κάθε έγνοια και στενοχώρια
Και να τις μεταφέρετε μεμιάς όλες σ’εμένα
Κι εγώ, που τόσο γέλιο σας προσφέρω,
Να σας κοιτώ με οίκτο
Να σας ζητώ ελεημοσύνη με τα υγρά μου μάτια
Να λιώνει από τα δάκρυα το χρώμα
Και μαζί να λιώνει και το πρόσωπό μου
Και να γίνομαι σιγά-σιγά άνθρωπος
Ή μάλλον υποψία ανθρώπου…
Κι εγώ, που τόσο γέλιο σας προσφέρω,
Κλέβω τις λύπες σας, αρπάζω κάθε τύψεις
Για να γελάτε εσείς με την ψυχή σας
Με τον φτωχό, ατάλαντο παλιάτσο…
Κι εγώ, που τόσο γέλιο σας προσφέρω,
Κλέβω τις λύπες σας, αρπάζω κάθε τύψεις
Και γίνομαι πιο δυστυχισμένος απ’όλους σας…
Αλλά έτσι πρέπει…
Δεν μπορώ εγώ να σας χαλάω το κέφι…

Advertisements