Οι ανεξέλεγκτες και απρόβλεπτες κινήσεις του γαλαξιακού φαρσέρέστειλαν σήμερα την μπάλα μου μπροστά σε εναν παλιό φίλο, έναν συμμαθητή που είχα να δω χρόνια. Καθαρή σύμπτωση: Ήμασταν στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή. Από τις ευχάριστες εκπλήξεις της ζωής.
Βέβαια, δεν ήταν και ποτέ από τους καλύτερους φίλους μου. Για να πω την αλήθεια, δεν τον συμπαθούσα και πολύ. Αλλά από τότε έχουν περάσει χρόνια και έχουν αλλάξει πολλά. Αυτός δεν είναι πια το πειραχτήρι που ήταν, κι εγώ δεν είμαι το κλωτσοσκούφι που ήμουν. Αυτός είναι πλέον απόφοιτος Νομικής, εγώ ΜΜΕ. Μιλήσαμε για 5 λεπτά περίπου και ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Η τελευταία κουβέντα μας ήταν τόσο κλισέ, που δεν ξέρω αν σημαίνει τίποτα: «Μη χαθούμε». Τι ήταν αυτό; Υπόσχεση; Δέσμευση; Ευχή, ίσως; Απλά μια δικαιολογία για να τελειώσουμε τη συζήτηση; Θα δείξει…
Ωραίο γκελ ήταν αυτό, κέρδισα ένα bonus ευδαιμονίας. Μόνο που θα πρέπει να κάνω δυο-τρεις φορές ακόμα γκελ στον ίδιο στόχο, γιατί θα χάσω το extra bonus. Μερικές φορές δεν αρκεί να πετύχεις έναν στόχο μια φορά. Πρέπει να τον χτυπάς και να τον ξαναχτυπάς, ώστε να πολλαπλασιάζεις τα bonus σου. Αν τον παραμελήσεις, μπορεί να σβήσουν τα λαμπερά του φωτάκια και να πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή. Ποιος είπε ότι είναι εύκολο το παιχνίδι;
Περιμένω με αγωνία το επόμενο γκελ!

Advertisements