Μου αρέσει πολύ να χρησιμοποιώ παρομοιώσεις, τις θεωρώ όμορφες σαν το φρέσκο χιόνι και νομίζω πως δίνουν χρώμα σε ένα κείμενο, σαν ένα παρτέρι τουλίπες που ξεφυτρώνει μέσα από το τσιμέντο της πόλης. Αλλά αυτό μάλλον θα το καταλάβατε ήδη. Σήμερα σκέφτηκα μια καινούργια παρομοίωση για την ζωή.
Η ζωή, λοιπόν, είναι σαν το φλίπερ: Εμείς είμαστε οι μπάλες. Πεταγόμαστε ξαφνικά μέσα από το πουθενά και, με μια σειρά συμπτώσεων, πηγαίνουμε πότε δεξιά, πότε αριστερά. Βέβαια, δεν είναι όλες οι συμπτώσεις τυχαίες. Κάποιος παίζει, κάποιος αποφασίζει περίπου πού θα καταλήξουμε (ο γαλαξιακός φαρσέρ, ίσως;), αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι και πολύ καλός παίκτης… Υπάρχουν διάφοροι στόχοι και μας ταλαιπωρεί καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, με σκοπό να τους πετύχουμε. Όσο κρατάει το παιχνίδι δεν καταλαβαίνουμε πότε πέρασε η ώρα…Μπορεί να είμαστε εκεί για ώρες ολόκληρες και να νομίζουμε ότι έχουν περάσει 5 λεπτά…Αλλά όσο κι αν κρατήσει το παιχνίδι, κάποια στιγμή το μοιραίο συμβαίνει: Η μπάλα κάνει ένα κακό γκελ και καταλήγει στο άγνωστο σκοτάδι…
Και βέβαια αυτό γίνεται επ’άπειρον…Χάνει τη μία μπάλα, ξεκινάει με την επόμενη. Δεν ξέρω πόσες μπάλες χωράει αυτό το φλίπερ, υποθέτω δισεκατομμύρια. Και δεν ξέρω πόσο κολλημένος είναι αυτός ο τύπος με το παιχνίδι, για πόσο καιρό σκοπεύει να παίζει ακόμα…Αλλά περιμένω το επόμενο γκελ μου, ανυπομονώ να δω πού θα με στείλει αυτή τη φορά. Θα κερδίσω το bonus ή θα καταλήξω στο απύθμενο σκοτάδι; Ποιος ξέρει…

Advertisements