gates.jpg

Όταν χάνεις κάτι, πονάς. Φεύγει ένα κομμάτι σου, ακόμα κι αν ήταν ασήμαντο. Κάτι που ήταν δικό σου, τώρα ανήκει σε κάποιον άλλο. Και δεν άξιζε να το έχει. Δεν ήταν πιο ικανός, ούτε κουράστηκε περισσότερο από σένα για να το αποκτήσει. Απλώς σου το πήρε. Δεν έχει σημασία αν είναι έμψυχο ή άψυχο, παλιό ή νέο. Ανήκει πλέον στο παρελθόν σου, και πιθανότατα στο μέλλον κάποιου άλλου.
Έπεσα θύμα της ανθρώπινης κακίας. Δεν είμαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Και δεν σκοπεύω να θρηνήσω για τον πόνο που προκαλεί. Αν τολμάς να ζεις, αποδέχεσαι τους κανόνες της ζωής. Και η ανθρώπινη κακία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Μόνο στον Παράδεισο δεν υπάρχει κακία…Είναι τυχαίο το ότι ο Παράδεισος είναι ένα εντελώς φανταστικό μέρος;
Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, έτσι δεν είναι; Μια τέτοια απώλεια είναι το καλύτερο τεστ θετικής σκέψης. Πόσο εύκολα μπορεί να το ξεπεράσει κανείς; Πώς θα γίνει η πίκρα χαμόγελο, πώς θα λάμψει το φως στο σκοτάδι, πού θα βρω το γιατρικό μου; Only time will tell…Only time…
Όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Ειλικρινά, δεν ξέρω αν ακόμα και ο ίδιος ο γαλαξιακός φαρσέρ μπορεί να τα βάλει με την ανθρώπινη κακία. Είναι φοβερό: Δεν τους νοιάζει τίποτα. Εικόνες που μοιραστήκατε, παιχνίδια που παίζατε, μουσικές που ακούγατε, κανείς δεν νοιάζεται. Μόνο να στο πάρουν, να το αποκτήσουν με κάθε τρόπο.
Δεν είναι ότι δεν το ξέρω. Απλά, δεν μπορώ να το συνηθίσω. Κάθε φορά πονάει το ίδιο με την πρώτη. Μάλλον γεννήθηκα από λάθος εδώ. Δεν ξέρω αν είμαι αρκετά κακός για να επιβιώσω. Ούτε είμαι σίγουρος ότι το θέλω. Αλλά είπαμε: Όποιος τολμά να ζει, αποδέχεται και τους ανελέητους κανόνες της ζωής…

Advertisements