th_dance-funny.gif

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σιχαίνομαι τον χορό. Εντάξει, ίσως είναι λίγο υπερβολικό το «σιχαίνομαι», αλλά γεγονός είναι ότι ποτέ δεν έχω χορέψει, με εξαίρεση τα «παπάκια» και το «Lambada», κι αυτά επειδή με αναγκάσανε στον νηπιαγωγείο.
Είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου σχετικά με αυτό το θέμα πριν λίγο καιρό, και συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί κανείς όταν αναφέρεται στη λέξη «χορός». Εϊναι μια λέξη που περιλαμβάνει τόσα πολλά και ετερόκλητα σχήματα! Τσάρλεστον, βαλς, σάλσα, τσάμικο, reggaeton, τανγκό, breakdance, ζεϊμπέκικο, δεν ξέρω κι εγώ πόσα άλλα: Ποιο είναι το κοινό τους στοιχείο; Και να το κάνω ακόμα πιο δύσκολο: Τι θα πει «μοντέρνος» χορός; Είναι απλώς το αντίθετο του «παραδοσιακού» χορού ή κάτι παραπάνω; Και τι είναι αυτό που κάνει μια κίνηση να θεωρείται χορός; Και «μοντέρνος χορός»; Τι τα συνδέει όλα αυτά;
Είναι η κίνηση στον ρυθμό της μουσικής; Μα αυτό δεν είναι απαραίτητα χορός! Το να χτυπάω παλαμάκια ή να κουνάω ρυθμικά το πόδι μου δεν μπορεί να θεωρηθεί χορός, έτσι δεν είναι; Γιατί αν μπορεί, τότε θα μπορούσα να υπερηφανευτώ ότι είμαι πολύ χορευταράς!
Γενικά, δεν αποδέχομαι τον χορό ως μορφή έκφρασης. Η γλώσσα του σώματος μιλάει αυθόρμητα, όχι ενορχηστρωμένα, καθοδηγούμενη από μια μουσική. Η γλώσσα του σώματος μεταδίδει συναισθήματα την ώρα που μιλάμε: Η στάση του σώματος και οι κινήσεις που κάνουμε είναι μορφή έκφρασης. Τον χορό δεν τον βλέπω έτσι. Απλώς κινείσαι στον ρυθμό, βάζεις το σώμα σου σε μια ρουτίνα, δεν του αφήνεις πλήρη ελευθερία.
Σε όλα αυτά, υπάρχει πάντα η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: Το ζεϊμπέκικο είναι από άλλο πλανήτη. Όταν έχεις τις μαύρες σου, όταν σε παρατήσει η γκόμενα, όταν, όταν, όταν, θα χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο και θα ξεδώσεις. Το ζεϊμπέκικο δεν έχει ρουτίνα. Ο καθένας το χορεύει διαφορετικά. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες φιγούρες, κάνεις μόνο ό,τι αισθάνεσαι εκείνη τη στιγμή. Υπάρχει άραγε άλλος χορός σαν κι αυτόν; Δεν νομίζω…Πώς να το κάνουμε: Όταν ακούς την «Ευδοκία» δεν χρειάζεται και πολύ για να σηκωθείς να χορέψεις. Πάνε τα πόδια σου από μόνα τους πριν προλάβεις να σκεφτείς «τι πάω να κάνω ο μαλάκας».
Για να μη μιλήσω για αυτήν την αποκρουστική μορφή χορού που λέγεται «μπαλέτο» και ο εμπνευστής της θα έπρεπε να βασανίζεται νυχθημερόν για να εξιλεωθεί για το κακό που έκανε στην ανθρωπότητα!
Α, επίσης, καμιά φορά ακούω το Song 2 των Blur και αρχίζω να χοροπηδάω στο κρεβάτι. Αυτό είναι χορός; Όχι, να ξέρω δηλαδή…

Advertisements