coincidence.jpg

Καμιά φορά πρέπει να κάνουμε θυσίες γι’αυτό που αγαπάμε, έτσι δεν είναι; Γι’αυτό κι εγώ έχω παραμελήσει το βαριόμοιρο το blog μου για κάτι που πραγματικά αγαπάω. Όσο δύσκολο κι αν είναι να αγαπήσεις τη δουλειά…

Προχθές μου συνέβη κάτι παράξενο: Έβαλα ένα ευρώ στο αυτόματο μηχάνημα του μετρό και μου έβγαλε δύο εισιτήρια των 80 λεπτών. Κράτησα μόνο το ένα, αυτό που είχα πληρώσει. Το άλλο το άφησα εκεί, να το βρει κάποιος που (ελπίζω πως) το χρειαζόταν περισσότερο από μένα.

Μάλλον ηλίθια σκέψη, θα μου πείτε. Πράγματι, το πιθανότερο είναι ότι κάποιος το βρήκε εκεί πέρα, είπε κάτι σαν «ποιος ηλίθιος να το ξέχασε», και το τσέπωσε, γλιτώνοντας το εξωφρενικό ποσό των 80 λεπτών. Ε, εγώ δεν σκέφτηκα τόσο καιροσκοπικά. Έχω μάθει πως αν δεν αξίζω να αποκτήσω κάτι, τότε δεν το θέλω. Δεν χρειαζόμουν το επιπλέον εισιτήριο, ενώ κάποιος άλλος ίσως να είχε άλλη γνώμη. Αφελής σκέψη, αλλά ανθρώπινα αλτρουιστική.

Σήμερα δεν είχα ψιλά, κι έτσι το εισιτήριο το πήρα από το ταμείο. Το χτύπησα κανονικά και έφτασα στον προορισμό μου. Όταν πήγα να το πετάξω, συνειδητοποίησα πως το εισιτήριο ήταν στην πραγματικότητα δύο εισιτήρια, κολλημένα σαν ένα. Τι να το έκανα, να το πέταγα; Το κράτησα. Και τελικά το βράδυ το χρειάστηκα. Για την ακρίβεια, δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτό.

Λατρεύω αυτές τις μικρές, απίθανες συμπτώσεις της ζωής…Για κάτι τέτοια αξίζει να ζει κανείς!

Advertisements