Ξέρετε κάτι; Αν ήμουν λίγο πιο καθίκι θα είχα πετύχει περισσότερα στη ζωή μου. Αν δεν ήμουν πάντα το καλό παιδί, που είναι πάντα πρόθυμο να βοηθήσει και θέλει να προσφέρει, και ήμουν ο κακός της υπόθεσης, που κοιτάει μόνο την πάρτη του και αδιαφορεί για οτιδήποτε δεν τον αφορά, ίσως να είχα φτάσει πιο ψηλά τώρα.
Το βλέπω παντού γύρω μου: Η κακία θριαμβεύει! Οι σκληροί και οι εγωιστές κυριαρχούν, και οι ήσυχοι αλτρουιστές υπακούν στις εντολές τους. Το μήνυμα που μου περνάει η σημερινή κοινωνία είναι πως για να πετύχεις δεν αρκεί να έχεις καρύδια, αλλά πρέπει να τα δείχνεις σε όλους όταν χρειάζεται. Οι άλλοι σε σέβονται περισσότερο όταν εξοργίζεσαι παρά όταν τους μιλάς ήρεμα. Ο αλτρουισμός είναι πια ελάττωμα που είναι αρκετό για να σε πετάξουν στον σύγχρονο Καιάδα της απομόνωσης.
Με όλο το σεβασμό, είναι τουλάχιστον υποκριτικό μια τέτοια κοινωνία να σοκάρεται από έναν βιασμό, έστω και στο επίπεδο του σχολείου. ‘Οταν το παιδί μαθαίνει από τα γεννοφάσκια του πως πρέπει να διεκδικεί πάση θυσία αυτό που θέλει, ό,τι κι αν είναι αυτό, τότε δε μου φαίνεται παράλογο μια παρέα αγόρια να βιάσουν μια κοπέλα: Αυτό ήθελαν, πάλεψαν και το πήραν, από μια εντελώς κυνική οπτική γωνία. Μην ψάχνετε για θύτες: Είμαστε όλοι θύματα μιας εξωφρενικά κυνικής και απάνθρωπης κοινωνίας.
Πριν βγάλουμε το τελικό συμπέρασμα για ό,τι έγινε στην Αμάρυνθο (που είναι πολύ ωραίο χωριό, by the way), ας κοιτάξουμε λίγο στον καθρέφτη: Καμιά φορά ο βιαστής και ο βιασθείς είναι το ίδιο ακριβώς πρόσωπο…

Advertisements