Πάντα φοβόμαστε όταν κάνουμε μια καινούρια αρχή, έτσι δεν είναι; Αφήνουμε τη σιγουριά και θυσιάζουμε την ευεργετική σταθερότητα της ζωής μας για να δοκιμάσουμε κάτι εντελώς νέο, κάτι που μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο, ή σε μια ολοκληρωτική πανωλεθρία. Γιατί καλό είναι το βόλεμα μιας προβλέψιμης ρουτίνας, αλλά αναπόφευκτα κάποια στιγμή καταντάει κουραστικό, οπότε αξίζει το ρίσκο της αλλαγής.
Για άλλη μια φορά έκανα του κεφαλιού μου: Αντίθετα με όσα μου λέγανε, και παρότι ήξερα τις δυσκολίες μιας νέας αρχής, την τόλμησα. Τα αποτελέσματα θα φανούν στη συνέχεια. Όμως, είμαι αποφασισμένος να δεχτώ κάθε συνέπεια, ακριβώς επειδή είναι μια αποκλειστικά δική μου απόφαση, και άρα δεν μπορώ να ρίξω την ευθύνη σε κανέναν άλλο, παρά μόνο στο ξεροκέφαλό μου.
Τελευταία έχω αναθεωρήσει τις απόψεις μου πάνω σε αυτό το θέμα: Πάντα πίστευα ότι είναι καλό να κάνεις ό,τι σου λένε οι άλλοι, τουλάχιστον από την άποψη πως αν πάει κάτι στραβά έχεις έναν ηθικό αυτουργό να του φορτώσεις την ευθύνη, ενώ το να επωμίζεσαι ολόκληρη την ευθύνη εσύ μου φαινόταν πολύ βαρύ φορτίο. Τώρα που το σκέφτηκα πιο ώριμα, βλέπω πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παραχωρούμε σε άλλους. Ακόμα κι αν ο γαλαξιακός φαρσέρ μας χτυπήσει την πόρτα ξανά και μας πει πως κάναμε λάθος που ακούσαμε την καρδιά μας και όχι το μυαλό μας, θα έχουμε μία και μόνη δικαιολογία, η οποία αρκεί για να καταπολεμήσει κάθε αντίθετο επιχείρημα: «Το έκανα γιατί το ΗΘΕΛΑ». Και, ακόμα και αν το μετανιώσουμε, θα έχουμε βαθιά μέσα μας την ικανοποίηση ότι κάναμε την τρέλα μας, ότι ακολουθήσαμε δρόμους στους οποίους δεν τολμά να πλησιάσει το μυαλό, δρόμους που μας πρόσφεραν δυνατές συγκινήσεις και, σε κάθε περίπτωση, μερικές στιγμές απόλαυσης…
Η συμβουλή μου(μέχρι νεωτέρας!): Μην επιτρέπετε στην λογική των άλλων να ακρωτηριάσει την καρδιά σας…Ίσως να το μετανιώσετε πολύ περισσότερο κάποια στιγμή…

Advertisements