Το ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος εκεί έξω. Όλοι φτάνουν κάποτε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που οδηγεί σε δύο διαφορετικές διαδρομές: Αυτή που θέλουν να πάρουν, αν και ξέρουν πως εκεί τα πράγματα είναι δύσκολα, και αυτή που όλοι τους λένε να ακολουθήσουν, αυτή που οδηγεί πιο εύκολα στον προορισμό τους. Είναι ακριβώς το σημείο όπου πρέπει να επιλέξει κανείς αν προτιμά να κάνει ό,τι του λέει η καρδιά του, αποδεχόμενος πως για οτιδήποτε πάει στραβά θα θεωρείται υπεύθυνος αυτός και πως θα ακούει συνέχεια τους πάντες να του φωνάζουν χαιρέκακα «στα ‘λεγα εγώ, αλλά δε με άκουγες…», ή να κάνει ό,τι του προτείνουν οι άλλοι, υποχωρώντας στη θέλησή τους με αντάλλαγμα μια επίφαση σιγουριάς. Δύσκολη απόφαση.
Παρά τις προφανείς δυσκολίες και τις αμέτρητες φορές που θα ακούσω το αξιοθρήνητο «στα’λεγα εγώ…», αποφάσισα για άλλη μια φορά να κάνω του κεφαλιού μου. Αποφάσισα να φορέσω τις ωραίες μου παρωπίδες και να αρπάξω την ευκαιρία που μου δίνεται, αγνοώντας τους πιθανούς κινδύνους αυτής της απόφασης. Άλλωστε, τα λάθη είναι για τους ανθρώπους. Μόνο αν αποδεχθούμε και αγαπήσουμε τα λάθη μας μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Το να κατηγορούμε τον εαυτό μας για τα λάθη μας, είναι σαν να κατηγορούμε τη μπάλα που βγήκε άουτ, αντί για τον παίκτη που την κλώτσησε. Δεν μπορούμε να είμαστε τέλειοι, άρα πρέπει να συνηθίσουμε να κάνουμε λάθη, και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη γι’αυτά.
Σύντομα θα ξέρω αν η απόφασή μου είναι σωστή ή λάθος. Για να είμαι ειλικρινής, δε με πολυενδιαφέρει. Όμως, ένα πράγμα μόνο υπόσχομαι στον εαυτό μου: Πως, γνωρίζοντας πόσο πονάει και πόση μικροψυχία δείχνει, ακόμα κι αν η απόφασή μου αποδειχθεί η καλύτερη δυνατή, δεν θα πω ποτέ και σε κανέναν: «Eίδες; Σου τα ‘λεγα εγώ»…

Advertisements