Το έχω γράψει παλιότερα αυτό το κείμενο, αλλά το θέμα της θετικής σκέψης είναι κάτι που με απασχολεί συχνά…

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον Γκαστόνε Γκάντερ. Ναι, αυτόν τον αντιπαθητικό και αλαζόνα τυχεράκια, που δε χρειάστηκε ποτέ να δουλέψει έστω και μια φορά στη ζωή του και βρίσκεται σε μόνιμη κόντρα με τον πάντα άτυχο Ντόναλντ.
Μήπως δεν είναι τόσο αντιπαθητικός όσο φαίνεται; Για να δούμε…Εντάξει, το να βρίσκεις χρυσά δαχτυλίδια και μαργαριταρένια κολιέ στο δρόμο μπορεί να μην είναι και ό,τι πιο συχνό στη ζωή, αλλά υπάρχει ένα στοιχείο στον χαρακτήρα του Γκαστόνε που πιστεύω πως θα ήταν ιδανικό να έχουμε όλοι: Η πίστη του στην τύχη του.
Τι εννοώ; Βεβαίως, ο Γκαστόνε είναι ένας τυχεράκιας, αλλά θα ήταν πράγματι έτσι αν δεν πίστευε τόσο πολύ στην τύχη του; Η διαφορά του από εμάς (εκτός του ότι εμείς δεν έχουμε ράμφος!) είναι πως όταν του τυχαίνει κάποια αναποδιά δεν αποθαρρύνεται, αντίθετα αναρωτιέται γιατί η τύχη του επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο. Και πάντα στο τέλος, η τύχη του τού επιφυλάσσει κάτι πολύ καλό. Εμείς, αντιθέτως, με την πρώτη αναποδιά στραβώνουμε, χάνουμε την ψυχραιμία μας, καταριόμαστε την τύχη μας για το «κακό που μας βρήκε»… Κι αν δεν είναι τόσο κακό όσο φαίνεται; Κι αν μακροπρόθεσμα οδηγήσει σε κάτι καλό, που αλλιώς δε θα μπορούσε να είχε συμβεί; Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο Γκαστόνε μπορεί να μας δώσει μαθήματα ζωής. Άλλωστε, ο Ντόναλντ δεν είναι τίποτα παραπάνω από το είδωλο του Γκαστόνε στον καθρέφτη: Όλα είναι αντεστραμμένα, ο Ντόναλντ δεν εμπιστεύεται την τύχη του, και καταλήγει να θεωρεί τον εαυτό του «το πιο άτυχο παπί του κόσμου». Σας θυμίζει κάτι αυτό; Εμένα μου θυμίζει την κλασική ατάκα «Γιατί σε μένα, Θεε μου;», την οποία λέμε όταν θεωρούμε πως μας έχει βρει ένα τόσο μεγάλο κακό, που αυτομάτως μας καθιστά τον «πιο άτυχο άνθρωπο του κόσμου».
Αυτό που θέλω να πω είναι, μήπως η τύχη μας είναι εντελώς υποκειμενική τελικά; Μήπως εμείς καθορίζουμε το πόσο καλή ή κακή τύχη έχουμε; Μήπως φταίει το ότι είμαστε πιο πολύ Ντόναλντ παρά Γκαστόνε για την μιζέρια στην οποία συχνά ανακαλύπτουμε ότι έχουμε περιπέσει; Το ξέρω ότι ο Ντόναλντ είναι πολύ πιο ανθρώπινος χαρακτήρας, με τις αμέτρητες αδυναμίες του και τα ελαττώματά του, αλλά νομίζω πως θα μας βοηθούσε η μποέμ προσέγγιση του Γκαστόνε για τη ζωή, ότι η τύχη μας τελικά οδηγεί πάντα σε κάτι καλό, όσο άσχημα κι αν φαίνεται να μας συμπεριφέρεται.

…Ποιος είπε ότι τα κόμικς είναι μόνο για παιδιά;

Advertisements