«Σε είδα στον ηλεκτρικό στις 15/10. Κατέβηκες στα Πετράλωνα. Κάπου μεταξύ Βικτώριας και Ομόνοιας τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν. Φόραγες φοβερές δερμάτινες μπότες. Θέλω να σε ξαναδώ. 6950322465. Σούλης.»
Αυτή η μορφή γνωριμιών δεν είναι πια κάτι σπάνιο (αρκεί να κοιτάξετε τις καταχωρίσεις στην αντίστοιχη στήλη της Athens Voice για να καταλάβετε τι εννοώ). Είναι μια πρωτότυπη -όσο και απέλπιδα- μορφή επικοινωνίας, με εξαιρετικά αμφίβολα αποτελέσματα. Σαν ιδέα δεν ακούγεται άσχημο: Είδα κάποια που μου αρέσει, δεν της το είπα εκείνη την ώρα, μπορεί να διαβάσει την «αγγελία» μου και να τα φτιάξουμε, να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά, να μου φτιάχνει χαμομήλια όταν γεράσω κλπ.
Ναι, αλλά όσο ελκυστική κι αν φαίνεται η ιδέα, άλλο τόσο είναι ουτοπική. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να παίρνει τη συγκεκριμένη εφημερίδα; Κι ακόμα κι αν την παίρνει, πού ξέρεις ότι διαβάζει τη στήλη; Και ακόμα κι αν τη διαβάζει, είναι σίγουρο πως θα καταλάβει; Κι ακόμα κι αν καταλάβει, θα μπει στον κόπο να σε πάρει τηλέφωνο ή να σου απαντήσει ή θα νομίζει πως είσαι κάποιος κόπανος που θέλει να σπάσει πλάκα; Και έστω ότι επικοινωνεί μαζί σου. Πόσο πιθανό είναι να προχωρήσετε περισσότερο; Με τόσα εμπόδια, η πιθανότητα επιτυχίας αυτής της μεθόδου είναι περίπου ίση με την πιθανότητα που έχει το ένα από τα 3 εκατομμύρια σπερματοζωάρια να φτάσει στον προορισμό του.
Άλλωστε, αυτή η μέθοδος σχετίζεται και με αυτό που έλεγα χτες: Την κυριαρχία της σκέψης πάνω στα λόγια. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκες πολλά, αλλά δεν τα είπες. Γράφοντας ένα «Σε Είδα…» όχι μόνο ελπίζεις πως θα διορθώσεις αυτό το λάθος σου, αλλά νιώθεις και ότι εξιλεώνεσαι: «Στο κάτω-κάτω εγώ έκανα το καθήκον μου, αν δεν απαντήσει αυτή φταίει». Αμ δεν το έκανες το καθήκον σου! Απλώς προσπάθησες να καλύψεις το αρχικό σου λάθος, τη δειλία σου, με ένα απονενοημένο γράμμα, ελπίζοντας πως αυτό θα φτάσει στον αποδέκτη του. Αυτό δε λέγεται καθήκον, αλλά στερνή μου γνώση…
Γενικά οι σχέσεις περνάνε κρίση στην εποχή μας. Σιγά τη διαπίστωση, θα μου πείτε. Πράγματι, όλοι πια το ξέρουμε. Τα «Σε Είδα…» είναι ένα μικρό παράδειγμα. Ένα άλλο, ακόμα πιο πρόσφατο στην Ελλάδα είναι το λεγόμενο speed dating. Δηλαδή, δέκα άνδρες και δέκα γυναίκες σε μια αίθουσα. Κάθε άνδρας έχει 6 λεπτά στη διάθεσή του για να μιλήσει με την κάθε γυναίκα, να δει αν ταιριάζουν και να σημειώσει τις παρατηρήσεις του, το ίδιο και οι γυναίκες. Στο τέλος, όσοι έχουν σημειώσει θετικές παρατηρήσεις ο ένας για τον άλλο γνωρίζονται καλύτερα. Πώς σας φαίνεται; Εμένα μου φαίνεται ανησυχητικό. Πού πήγαν οι παλιές καλές εποχές που οι άνθρωποι γνωρίζονταν σε μπαρ, καφετέριες, πάρτυ, πανεπιστήμια, σε νορμάλ μέρη; Είναι τόσο δύσκολο πια να βρεις σύντροφο που πρέπει να καταφεύγεις σε τέτοιες αλχημείες; Δεν ξέρω, αλλά πολύ φοβάμαι πως το speed dating είναι ο επίσημος θάνατος του έρωτα. Μάλιστα, απ’ό,τι ακούω στις ΗΠΑ είναι πολύ επιτυχημένο αυτό το σύστημα. Ελπίζω να μην γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα. Αρκετά τον έχουμε εκφυλίσει τον έρωτα, δεν είναι ανάγκη να του κρεμάσουμε και κουδούνια…

Advertisements