Ώρα 9:30 το βράδυ, σε μια στάση λεωφορείου. Μόλις έχεις βγει από το μετρό. Τα μπωφόρ έχουν πάψει πια να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και τα αυτιά σου έχουν αποκτήσει μια ελαφριά απόχρωση του μπλε. Μετά από 5 λεπτά αναμονής, σαν λογικός άνθρωπος, θα συνεχίσεις να περιμένεις το αργόσχολο λεωφορείο, μην μπορώντας να κάνεις κάτι άλλο. Ευτυχώς που η φύση δε με προίκισε με αρκετή λογική για να κάνω κάτι τέτοιο, παρά με ένα κράμα παραφροσύνης και μαζοχισμού, κι έτσι αποφάσισα να πάρω τα πόδια μου, αψηφώντας το τσουχτερό κρύο, και να κάνω έναν απονενοημένο ημίωρο περίπατο μέχρι το σπίτι μου. Και τελικά δεν το μετάνιωσα.
Είναι φοβερό το πόσο διαφορετικός σου φαίνεται ένας δρόμος το πρωί και το βράδυ. Όταν γύρω σου απλώνεται το σκοτάδι και νιώθεις πως είσαι ολομόναχος στο δρόμο είσαι πιο ελεύθερος. Κάνε ό,τι θες: Χόρεψε ζεϊμπέκικο στη μέση του δρόμου, τραγούδα δυνατά, μίλα στον εαυτό σου: Πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις όταν σε κοιτάζουν δεκάδες ζευγάρια ύποπτα μάτια, τη νύχτα επιτρέπονται. Και τα απολαμβάνεις ακόμα περισσότερο υπό το αχνό φεγγαρόφως…
Αυτό που σκεφτόμουν στη διαδρομή είναι η σιωπηρή δικτατορία των σκέψεων πάνω στα λόγια. Όταν φτάνεις στο τέλος, για οποιοδήποτε τέλος κι αν μιλάμε, συνειδητοποιείς πως η ζωή σου εξαρτάται περισσότερο από αυτά που δεν είπες ποτέ, αν και ήθελες να τα πεις, παρά από αυτά που είπες. Μετανιώνεις για ανόητες σιωπές, δαιμονοποιείς τις σκέψεις σου αυτές που έμειναν σκέψεις, αυτές που δεν μπόρεσες να μετουσιώσεις σε λόγο. Κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν βρήκες ποτέ το θάρρος να πεις αυτά που σκεφτόσουν, που πάντα σκεφτόσουν υπερβολικά πριν μιλήσεις, και τελικά έμενες σιωπηλός, που θεοποίησες την σκέψη και αμέλησες τα λόγια. Χωρίς, ίσως, να συνειδητοποιείς ότι πάντα οι άνθρωποι γύρω σου ακούνε αυτά που λες με αναλυτική διάθεση: Ψάχνουν να βρουν τι πραγματικά σκέφτεσαι όταν μιλάς, γιατί θεωρούν τα λόγια ως ένα προπέτασμα καπνού που κρύβει τις μύχιες σκέψεις σου. Και τελικά καταλήγεις να αναρωτιέσαι τι θα άλλαζε στη ζωή σου αν έλεγες πάντα αυτό ακριβώς που σκεφτόσουν. Θα ήταν καλύτερη, αφού θα διεκδικούσες περισσότερα, ή θα ήταν πιο δύσκολη, γιατί κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να σ’ακούσει; Ποιος ξέρει…Συνήθως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Κατ’άλλους, η αλήθεια είναι εκεί έξω, ό,τι στο διάολο κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό. Για μένα η αλήθεια είναι ένα φύλλο χαρτί, κομμένο σε χιλιάδες μικρά κομματάκια, και καθένας από μας έχει ένα μικρό κομματάκι. Αν τα ενώσουμε, μόνο τότε θα μάθουμε την αλήθεια…
Το κοντσέρτο των μπωφόρ συνεχίζεται…Το ακούω ακόμα. Και νιώθω ότι παίζω κι εγώ κάποιο όργανο στην ορχήστρα…

Advertisements