«Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική»…Ειλικρινά, κάθε φορά που το ακούω αυτό θέλω να σπάσω κάτι: Ένα βάζο, ένα παλιό CD, τα μούτρα αυτού που το λέει ή οτιδήποτε άλλο βρω πρόχειρο, τέλος πάντων. Και ειλικρινά αναρωτιέμαι αν αυτοί που διαδίδουν τέτοιες αρλούμπες ξέρουν πόσο κοστίζει ένα CD, και αν αξίζει να πληρώσει κανείς 20 Ευρώ για το νέο CD του τελευταίου Famestorόπουλου.
Εγώ λέω πως δεν αξίζει. Και, όπως δείχνουν και οι απελπιστικά πτωτικές τάσεις των πωλήσεων, το ίδιο και οι περισσότεροι από εμάς. Γιατί είναι ΘΡΑΣΟΣ να πρέπει να πληρώσω 20 Ευρώ για ένα CD που κόστισε λιγότερο από 1 Ευρώ για να φτιαχτεί, και που η αντικειμενική του αξία, με βάση την ποιότητα των τραγουδιών του, με το ζόρι φτάνει τα 5 Ευρώ.
Θα μου πείτε, «άμα είναι τόσο χάλια, μην το αγοράσεις ρε μούχλα!». Ναι, αλλά σε καθένα από αυτά τα CD υπάρχει ένα τραγούδι που αξίζει να το έχεις στη δισκοθήκη σου. Ένα τραγούδι για το οποίο ευχαρίστως θα πλήρωνα 4-5 Ευρώ. Και επειδή αυτό το τραγούδι συνοδεύεται από 11 ανελέητα παράφωνα και απαράδεκτα άσματα, εγώ πρέπει να πληρώσω τα πενταπλάσια. Δε σφάξανε!
Κι έτσι, καταλήγουμε στις εναλλακτικές μεθόδους. Η πιο απλή είναι ο μαύρος στην καφετέρια. Σταματάς τον ένα από τους 35 (κατά μέσο όρο) που θα περάσουν από το τραπέζι σου στο ημίωρο που χρειάζεσαι για να πιεις τον φραπέ σου, ρίχνεις μια ματιά στα CD που πουλάει σε φυσιολογική τιμή (5 ευρώ) και αγοράζεις όσα σου γυαλίσουν. Γιατί είναι κακό αυτό; Επειδή μειώνονται τα κορόιδα που πληρώνουν το μισό μισθό τους σε «νόμιμα» CD; Καιρός ήταν να γίνει κι αυτό κάποτε!
Φυσικά, για όποιον έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο (και για να με διαβάζετε αυτή τη στιγμή προφανώς και έχετε πρόσβαση, duh!), η λύση είναι πιο απλή και εντελώς δωρεάν: Γράφεσαι σε ένα από τα αρκετά σχετικά site, κατεβάζεις ό,τι τραβάει η όρεξή σου και χτίζεις μια ολόκληρη δισκοθήκη σε χρόνο dt! Βέβαια, επειδή τίποτα σ’αυτόν τον κόσμο δεν είναι τέλειο, για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις μια ταχύτατη σύνδεση, κατά προτίμηση ADSL, και για να έχεις ADSL πρέπει να βγάζεις μερικά εκατομμύρια το μήνα, αλλά οι εξωφρενικές χρεώσεις του ΟΤΕ είναι ένα άλλο πικρό ζήτημα που σκοπεύω να θίξω σύντομα…
Για να καταλήξω κάπου, δε νομίζω ότι ένας σοβαρός άνθρωπος μπορεί να πιστεύει πραγματικά πως «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική». Αν ψάχνετε για τους πραγματικούς δολοφόνους, κοιτάξτε αλλού: Υπερβολικές τιμές CD, επιδρομή μουσικών τηλεριάλιτι, Φοιβομανία και αρκετοί ακόμα λόγοι που σπρώχνουν τη μουσική στο γκρεμό, τα αυτιά μας στην πρίζα και τα χέρια μας στην «παρανομία».
Μην το σκέφτεστε: Η πειρατεία σώζει την τσέπη μας!

Advertisements