Τι μπορεί άραγε να σε κάνει ευτυχισμένο τη σήμερον ημέρα; Μία ολοκαίνουργια Φερράρι; Αναμφίβολα. Ένα iPod κολοσσιαίας χωρητικότητας; Πιθανόν. Ένα μπουκέτο λουλούδια; Ίσως. Κι όμως, τίποτα δε συγκρίνεται με την ευτυχία του να νιώθεις χρήσιμος.
Σήμερα, ακολουθώντας τη συνηθισμένη μου διαδρομή προς το μετρό (μισή ώρα περπάτημα είναι πολύ προτιμότερη από μισή ώρα αναμονής στη στάση του λεωφορείου…), κάποιος μου έκανε νόημα: Κάποιος χρειαζόταν τη βοήθειά μου. Ήταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, εμφανώς ταλαιπωρημένος από κάτι. Βγάζοντας πρόθυμα τα ακουστικά μου, άκουσα αμέσως το πρόβλημά του: Ο γιος του είχε δέσει την κουκούλα του αυτοκινήτου σφιχτά με καραβόσκοινο, και αυτός δεν μπορούσε να λύσει τον κόμπο. Μπορεί η αποστολή μου να μην ήταν βγαλμένη από το Mission Impossible, αλλά μου έκανε.
Αν και βιαζόμουν (για να είμαι ειλικρινής ΚΑΙΓΟΜΟΥΝ) να κατέβω στο κέντρο, και αψηφώντας το γεγονός ότι ποτέ δεν υπήρξα πρόσκοπος και βρίσκω δύσκολο ακόμα και τα ακουστικά μου να ξεμπλέξω (πόσο μάλλον έναν καλοδεμένο κόμπο), δε δίστασα. Έπιασα αμέσως δουλειά. Τράβηξα από ‘δω, τράβηξα από ‘κει, τελικά τα κατάφερα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Ο άνθρωπος με ευχαρίστησε για τη βοήθειά μου και χαιρετηθήκαμε. Και τελικά πρόλαβα να πάω στην ώρα μου στο κέντρο.
Δεν είναι η πράξη που μετράει. Στη θέση μου θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε τύχαινε να περάσει από εκείνο το δρόμο την ίδια ώρα (αν και, απ’ό,τι παρατήρησα, δεν περνούσε ψυχή από εκεί γύρω…). Και πιθανότατα θα έκανε το ίδιο με μένα: Θα τον βοηθούσε, και μάλιστα ίσως να τα κατάφερνε και πιο γρήγορα, αφού συνήθως ό,τι πιάνουν τα χέρια μου το αφήνουν σε χειρότερη κατάσταση από αυτή που το βρήκαν. Όμως η Τύχη, ο Θεός, η Μοίρα, η Αφροδίτη που βρισκόταν σήμερα στο ζώδιο του Αιγόκερου , ο Γαλαξιακός Φαρσέρ ή όπως θέλετε να αποκαλείτε αυτήν την υπέρτατη δύναμη που μας κοιτάζει από ένα άνετο λοφτ στον ουρανό και διασκεδάζει με τα παθήματά μας, επέλεξε εμένα για να φέρω σε πέρας αυτήν την αποστολή. Και μπορώ να πω πως νιώθω πολύ ευτυχισμένος που κατάφερα να βοηθήσω κάποιον που χρειαζόταν τη βοήθειά μου, που φάνηκα χρήσιμος σε κάποιον.
Ειλικρινά, όλες οι Φερράρι του κόσμου και το πιο παραφορτωμένο με τραγούδια iPod δε θα μπορούσαν να με κάνουν το ίδιο ευτυχισμένο…

Advertisements