Ο φίλτατος Γκόγκος σε σχόλιό του μου προσάπτει (δικαίως) ότι δεν δικαιολογώ πλέον τον τίτλο του blog μου, αφού δε γράφω για το μετρό.
Πράγματι, από αλλού ξεκίνησα κι αλλού κατέληξα: Άρχισα να γράφω για πράγματα που βλέπω στο μετρό. Μόνο που κάποια στιγμή είδα ότι επαναλαμβανόμουνα: Αίσθηση σαρδελοποίησης, μοναξιά μέσα στο πλήθος, κακομούτσουνα προσωπεία…Συνεχώς τα ίδια. Γι’αυτό και αποφάσισα να επεκταθώ.
Αυτό δε σημαίνει πως όσα γράφω είναι εντελώς άσχετα με το μετρό…Αντιθέτως, ακόμα αυτό με εμπνέει! Ό,τι είναι γραμμένο εδώ πέρα αποτελεί απλώς την ηλεκτρονική μεταφορά των όσων γράφω στο ταλαιπωρημένο τετράδιό μου όσο κινούμαι με το μετρό. Όλα είναι εμπνευσμένα από την απροσδόκητα λυρική μαυρίλα της σήραγγας, που νιώθω πια πως είναι το μόνο μέρος που μπορώ να σκεφτώ απερίσπαστα. Ακόμα και το εκκωφαντικό σύρισμα του συρμού πάνω στις ράγες μου φαίνεται χίλιες φορές πιο όμορφο από την πιο μελωδική κόρνα που κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας. Βέβαια, σ’αυτό βοηθάνε και τα ακουστικά…
Στην αρχή μου φάνηκε αλλόκοτο που κάτι τόσο πεζό ή καθημερινό, όπως το μετρό, με ενέπνεε τόσο. Όμως, στην πορεία συνειδητοποίησα πως δεν είμαι μόνος. Ίσως είμαι ο μόνος που κάθεται και γράφει μανιωδώς, ακόμα και στα όρθια αν είναι γεμάτο το βαγόνι, αλλά δεν είμαι ο μόνος που γοητεύεται και αντλεί συναισθήματα από αυτήν την υπόγεια σαϊτα. Στις διαδρομές μου βρήκα κι άλλους σαν κι εμένα, και νιώθω πως υπάρχουν πολλοί ακόμα που δεν έχω ανακαλύψει.
Γι’αυτό, την επόμενη φορά που θα πετύχετε τον περίεργο τύπο με το τετράδιο σε κάποια διαδρομή, μη διστάσετε να του μιλήσετε. Ίσως να έχετε κάποια κοινά μαζί του…

Advertisements