Πώς αντιμετωπίζεται μια αποτυχία; Πάντως όχι εύκολα. Η αποτυχία είναι ένα ζοφερό αδιέξοδο, από το οποίο δε φαίνεται να υπάρχει κανένας τρόπος διαφυγής, ούτε καν μπορείς να επιστρέψεις στον ίδιο δρόμο που σε έβγαλε σε αυτό το αδιέξοδο. Οι συμβατικές λύσεις δεν πιάνουν, οι τοίχοι είναι θεόρατοι και τα πάντα περιλούζονται από ένα πηχτό στρώμα σκοταδιού. Τι κάνεις για να ξεφύγεις;
Μια προφανής απάντηση είναι η αυτοκτονία, Έχοντας πάρει απόφαση πια ότι δε θα καταφέρεις να ξεφύγεις στον αιώνα τον άπαντα από αυτό το αδιέξοδο, παίρνεις ένα μαχαίρι, ή ό,τι βρεις μπροστά σου, τέλος πάντων, και πας να συναντήσεις το δημιουργό σου. Όσο κι αν η αυτοκτονία ασκεί κάποια γοητεία (στο ψυχολογικό θρίλερ Stay υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για την αυτοκτονία ως τέχνη), ειδικά σε άτομα όπως εγώ που έχουν πάψει να πιστεύουν στο Θεό(και άρα δε φοβούνται πως θα πάνε στην Κόλαση και θα κάνουν μπουρμπουλήθρες σε τεράστια καζάνια παρέα με τον Χίτλερ και καμιά 200αριά δικηγόρους…), έχει και φοβερά ελαττώματα – και ευτυχώς, δηλαδή, αλλιώς δε θα είχε μείνει ρουθούνι επί Γης. Εκτός από το προφανές, ότι δηλαδή μπορεί η απόπειρα να μην πετύχει, κι έτσι να έχεις ακόμα χειρότερα ψυχολογικά τραύματα («ούτε μια αυτοκτονία δεν μπορώ να κάνω σωστά ο άχρηστος!»), το χειρότερο είναι να ζήσεις, αλλά τελικά να μείνεις «φυτό». Και μετά θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να αυτοκτονήσεις… Άσε που όλο και κάτι θα έχεις να αφήσεις πίσω σου (γονείς, σχέσεις, φίλους, το καινούριο Football Manager) που αξίζει να σε κρατήσει στη ζωή, έτσι δεν είναι;
Μία άλλη πιθανή αντίδραση είναι η τρέλα. Όταν συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να βγεις έξω, αρχίζεις να ουρλιάζεις σαν αφιονισμένο κογιότ, χτυπάς το κεφάλι σου και άλλα ζωτικά και μη μέρη του σώματός σου στους τοίχους και ελπίζεις πως αργά η γρήγορα θα έρθει ο Σούπερμαν να σε σώσει από εκεί μέσα. Αυτή, πάλι, είναι μια πολύ ακριβή μέθοδος, αν τελικά καταφέρεις να επιβιώσεις: 3 επισκέψεις την εβδομάδα θα είναι αρκετές για να πάει ο ψυχίατρός σου στη Χαβάη το καλοκαίρι, αλλά όχι και για να ξεπεράσεις τα ψυχικά τραύματα που θα σου μείνουν από αυτό το αδιέξοδο. Βέβαια, αν τελικά πάνω στην τρέλα σου αποφασίσεις να κάνεις με το κεφάλι σου στενές επαφές τρίτου τύπου με τον τοίχο με ταχύτητα που θα ζήλευε και ο Σουμάχερ, δεν έγινε και τίποτα: «Τρελό είν…εεε, ήταν το παιδί, είχε το ακαταλόγιστο». Ναι, αλλά να πεθάνεις και να λένε όλοι στην κηδεία σου «κοίτα το μαλάκα, τον τρελάρα»; Thanks, but no thanks.
Κι έτσι μένει μόνο μία λύση. Η πιο οδυνηρή (ακόμα κι από το χτύπημα στον τοίχο) και η πιο λογική: Κάθεσαι για λίγο μέσα στο αδιέξοδο, προσπαθείς να θυμηθείς πώς στο διάολο μπήκες μέσα, ψάχνεις μανιωδώς να βρεις διεξόδους, και ελπίζεις σε ένα θαύμα: Μια θεία παρέμβαση, ή έστω μια μπουλντόζα, να γκρεμίσει τους τοίχους γύρω σου και να δεις το φως της μέρας. Βέβαια, συνήθως αυτό δε γίνεται. Κι όμως, πάντα υπάρχει μια λύση. Σαν τα παρανοϊκά παιχνίδια θανάτου του Jigsaw στο «Σε Βλέπω», πάντα υπάρχει μια χαραμάδα, ένα κλειδί, μια σωτηρία, μόνο που θα πρέπει να θυσιάσεις κάτι για να ελευθερωθείς. Έτσι, βγαίνεις από το αδιέξοδο διαφορετικός, ίσως βελτιωμένος, ίσως χειρότερος, αλλά σίγουρα νικητής: Νικητής απέναντι σε έναν πανίσχυρο εχθρό, την απελπισία, θριαμβευτής πάνω σε υπαρκτά και φανταστικά εμπόδια, αποφασισμένος να μην επιστρέψεις ποτέ σε εκείνο το σκοτεινό αδιέξοδο.
Όσο δύσκολο κι αν είναι, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις την αποτυχία…

Advertisements