…και συνεχίζω το χθεσινό μου παραλήρημα, με φρέσκες ιδέες: Ποιος πονάει περισσότερο σε έναν χωρισμό μετά από 6 ολόκληρα χρόνια, αυτός που φεύγει επειδή νιώθει παγιδευμένος και κουρασμένος, και ίσως απογοητευμένος που απομυθοποίησε ο ίδιος 6 πρώην ευτυχισμένα χρόνια, ή αυτός που μένει πίσω, συντετριμμένος που τα όνειρά του έμειναν στη μέση για λόγους που ο ίδιος δεν μπορεί να εντοπίσει ή να διορθώσει; Μπερδεμένο,ε; Με άλλα λόγια, φταίει πάντα αυτός που φεύγει πρώτος από τη σχέση, παρά τη θέληση του άλλου; Είναι λιποψυχία η αποχώρηση από μια κουραστική σχέση; Είναι εσχάτη προδοσία το θρυμμάτισμα των κοινών ονείρων, όταν ο ένας από τους δύο δεν τα επιθυμεί πια; Μπορούν να καταλογιστούν ευθύνες σε αυτόν που μένει πίσω, αυτόν που κατά κανόνα είναι το θύμα ενός χωρισμού;
Οι σχέσεις είναι πολύπλοκες. Υπάρχουν εκατομμύρια τρόποι για να γνωρίσεις το έτερόν σου ήμισυ, εκατομμύρια τρόποι για να ζήσεις μαζί του, αλλά ελάχιστοι τρόποι να το χωρίσεις. Πιστεύω πως ο χωρισμός, ειδικά μετά από τόσα χρόνια, είναι πολύ δύσκολη απόφαση, τόσο γι’αυτόν που την λαμβάνει, όσο και γι’αυτόν που υφίσταται άθελά του τις συνέπειές της. Ακόμα και να μη νιώθεις πια τίποτα για τον άλλο, δεν μπορείς να φύγεις χωρίς να αφήσεις πίσω σου ένα κομμάτι της ζωής σου, ένα κομμάτι του εαυτού σου. Το παρελθόν δε διαγράφεται, παρά μόνο στις ταινίες, όπως στο «Eternal Sunshine of the Spotless Mind» (αλλά ακόμα κι εκεί στο τέλος αμφισβητείται…).
Κι όμως, για κάθε άνθρωπο που θέλει να πιστεύει ότι τα έχει ζήσει όλα στη ζωή του, ο χωρισμός δεν μπορεί να απουσιάζει. Είναι φυσικό φαινόμενο οι κύκλοι, και υπάρχουν και στον έρωτα: Έρωτας-Φθορά-Χωρισμός-Έρωτας. Πάντα έτσι γίνεται. Όπως και ο έρωτας, έτσι και ο χωρισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να τον αποδεχθούμε σαν φυσικό στοιχείο του κύκλου του έρωτα…

Advertisements