Λίγο πολύ, όλοι διαβάζουμε τις κριτικές πριν αποφασίσουμε να δούμε μια ταινία στο σινεμά. Μάλιστα, όταν ο κριτικός είναι άτομο εγνωσμένου κύρους μια κακή κριτική μπορεί να μας κάνει να στραφούμε σε άλλες ταινίες από αυτήν που σκεφτόμασταν.
Πόσο αξιόπιστη, όμως, είναι η κινηματογραφική κριτική στην Ελλάδα; Μπορούμε να βασιστούμε στην αμεροληψία των 5-6 προνομιούχων που την ασκούν σχεδόν αποκλειστικά; Η γνώμη μου είναι πως δεν μπορούμε.
Όλοι όσοι συχνάζουμε στα σινεμά την έχουμε πατήσει τουλάχιστον μία φορά από ανακριβείς κριτικές. Για παράδειγμα, όποιος διάβασε τις διθυραμβικές κριτικές για ταινίες όπως το «Koyaanisqatsi» και το «2046» θα πίστεψε πως πρόκειται για ανεπανάληπτα αριστουργήματα. Όποιος, μάλιστα, επηρεάστηκε τόσο πολύ που αποφάσισε να τα δει στον κινηματογράφο, αναμφίβολα ευχόταν να είχε χαλάσει τα χρήματά του σε κάτι πιο αποδοτικό, π.χ. να τα κάνει προσάναμμα για το τζάκι.
Και δεν είναι και λίγες οι φορές που μου έχει συμβεί το αντίθετο: Να αγνοήσω την -προκλητικά- αρνητική κριτική για μια ταινία, με αποτέλεσμα να περάσω μια υπέροχη βραδιά. Πιθανόν να το θεωρούσα σύμπτωση αν είχε συμβεί μία ή δύο φορές, αλλά μου συμβαίνει με τη συχνότητα που πετάει ατάκες ο Ψινάκης στο Dream Show. Και σύμπτωση επαναλαμβανομένη ουκ έστι σύμπτωση.
Μετά από χρόνια εμπειρικής έρευνας, νομίζω πως έχω καταλάβει πώς βαθμολογούν οι «κριτικοί», κι έχω καταλήξει σε ένα σύστημα ερμηνείας των βαθμολογιών τους:
****: Ταινία σινεφίλ. Η κατάλληλη θεραπεία για αϋπνίες! Ακατάλληλη κάτω των 75 ετών.
***: Μια ταινία που όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει σινεφίλ, αλλά ούτε αυτό δεν κατάφερε να κάνει καλά. Μακριά!
**: Μέτρια ταινία. Ούτε σινεφίλ τη λες, ούτε και Στάθη Ψάλτη.
*: Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για χολυγουντιανό blockbuster με φοβερά εφέ ή/και πολύ γέλιο. Αξίζει να το δείτε!
0: Ετοιμαστείτε να λυθείτε στα γέλια! Εδώ θα δείτε τις καλύτερες κωμωδίες της χρονιάς, αλλά και τα καλύτερα underground φιλμ! Μην τα χάσετε!

Μάλιστα, φαίνεται πως αυτό το ξερολίστικο υφάκι των κριτικών κινηματογράφου θεωρείται τόσο επιτυχημένο, ώστε το έχουν υιοθετήσει και οι κριτικοί της τηλεόρασης! Σήμερα είδα την αγαπημένη μου politically incorrect κωμωδία «Dogma» (που τόλμησε να παρουσιάσει το Θεό ως γυναίκα και τον Χριστό μαύρο!) να χαρακτηρίζεται από έναν τέτοιο «βλακώδης μεταφυσική φάρσα»! Αλλά μάλλον αυτή η κριτική ήταν μια βλακώδης φάρσα του «κριτικού» εις βάρος μου…
Τελικά, μία είναι η ιδανική κριτική: Η δική σου…

Advertisements