Η εμπειρία μου από το forum των ΕΜΜΕ όπου έγραφα πριν με δίδαξε πως όλα αυτά τα φιλοσοφικά δεν είναι και πολύ ενδιαφέροντα. Αντιθέτως, όσες φορές έμπαινε στη μέση ο έρωτας τα πληκτρολόγια έπαιρναν φωτιά!
Πράγματι, ο έρωτας ασκεί μια παράξενη γοητεία, όπου και να τον τοποθετήσεις. Είναι το πιο μυστηριώδες και απρόβλεπτο από τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος. Δεν ξέρουμε πώς δημιουργείται και με ποια κριτήρια ερωτευόμαστε. Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που μας ωθεί να ερωτευόμαστε συγκεκριμένα άτομα, ούτε γιατί κρατάει τόσο λίγο.
Αυτά που ξέρω εγώ για τον έρωτα, με τη μικρή εμπειρία μου από αυτό το demo της ζωής που μου έχουν δώσει, είναι πως πρόκειται για ένα υπέροχο συναίσθημα, ανώτερο και ομορφότερο από οτιδήποτε μπορεί να υπάρξει στον κόσμο. Όμως, επειδή τίποτα εδώ κάτω δεν είναι τέλειο, έτσι και ο έρωτας έχει τη σκοτεινή του πλευρά: Κρατάει λίγο. Αυτός που σήμερα είναι ο άνθρωπος της ζωής σου σε μερικούς μήνες μπορεί να είναι μια ανεπιθύμητη ανάμνηση. Και αυτή δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.
Σε έναν τέλειο και ονειρικά πλασμένο κόσμο, ο έρωτας θα κρατούσε για πάντα και όλοι θα ζούσαμε σε μια μόνιμη κατάσταση ευδαιμονίας. Αλλά τι περιμένεις από έναν ημιτελή κόσμο, που ούτε ο ήλιος και το φεγγάρι δεν έχουν σταθερό ωράριο…

Advertisements