Ο χειμώνας δεν είναι κατ’ανάγκη κακή εποχή. Λογικό είναι, βέβαια, να προτιμάμε όλοι τη ζεστασιά και τη χαλαρότητα του καλοκαιριού, αλλά και το χειμώνα κάνει κρύο, καιρός για δύο…
Δε με ενοχλούν οι βροχές, που δίνουν ένα μελαγχολικό τόνο στις μετακινήσεις μου. Δε με πειράζει το κρύο, που μας αναγκάζει να καλύπτουμε τα παρεξηγημένα μας σώματα με περισσότερες στρώσεις πανομοιότυπων ρούχων.
Ένα πράγμα δεν αντέχω το χειμώνα: Τη μέρα που μικραίνει. Δεν αντέχω να βγαίνω από το σπίτι στις 6 το απόγευμα και ο ουρανός να είναι σκοτεινός, όταν δύο μήνες πριν στις 9 ήταν ακόμα πορφυρός από τη δύση του ήλιου. Δε θα το συνηθίσω ποτέ αυτό. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ από τη μελαγχολία της βροχής, πιο έντονο από το ρίγος του κρύου: Είναι σκέτη απελπισία.
Πολλοί λένε ότι το ηλιακό μας σύστημα είναι ένα θαύμα, ένα τέλειο κατασκεύασμα. Ναι, υπέροχο, τι να σας πω! Ούτε μια σωστή τροχιά της Γης δεν μπορεί να πετύχει αυτό το «τέλειο» κατασκέυασμα! Κάθε τόσο πρέπει να αλλάζουμε ώρες, να νυχτώνει πιο νωρίς. Αν αυτό είναι κάτι το τέλειο, τότε μπορώ να πω πως δεν ισχύει το «κανείς δεν είναι τέλειος». Πολλοί από εμάς είναι, με αυτήν την έννοια του όρου.
«Όταν νυχτώνει βρίσκεις πιο εύκολα ταξί για τον Παράδεισο, δεν περιμένεις στην ουρά για ν’αμαρτήσεις», λέει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, που «βάφτισε» και το e-mail μου. Όσο μεγαλώνει η νύχτα, τόσο θα μεγαλώνουν και οι αμαρτίες μου…

Advertisements